IN THE BALKAN OF THE MIND S. MARTIN S. PAST I. Het gegeven II. Eerst beneden III. Nu wordt verleden IV. Arrogantie en interesse beleven V. Met tijd bewegen VI. Drie krachten VII. En de tetraedis Zoeken naar volwassenheid en het stillen van de natuurlijke drang naar onafhankelijkheid is in feite nix meer dan het zoeken naar de juiste balans tussen de krachten die het lichaam, en zo het leven, beheersen. Of dat nu om jou of om mij gaat, iedereen heeft wel z'n fantasieën en gedachten over begrippen die we allemaal begrijpen. Waar vele de goedheid van het woord gods geloven en anderen berusten in de meditatie en regelmaat van het leven. Zoals het verhaal van Christus al oneindig veel vertakkingen heeft gekregen en iedereen van bijvoorbeeld de laatste eeuw, sinds de communicatie enorm is toegenomen, keer op keer een mix maakt van wat er in de geschiedenis is langs gekomen. Zoals voorheen ook al gebeurde op wat wij primitieve of tijdsgeestige manieren noemen. Zo zijn er dus ook van die bizarre verhalen die je ingegeven word door je fantasie, maar die nooit vereeuwigd zullen worden. Of die voorgesteld worden echt te zijn, op televisie of gewoon verteld door anderen. Waar de grootste schrijvers over schreven na tochten door de broeierige regenwouden van Zuid America met z'n ontelbaar vele geïsoleerde stammen en bijbehorende gebruiken. En door de snikkende hitte van de woestijn, waar ze de maag van een gestorven kameel voorzichtig uit het kadaver halen en bewaren als cruciale delicatesse, vocht. Op het Russische land waar wodka een drijfveer is die verder gaat dan die van koffie. Over de gehele aardbodem, over alle continenten is er inmiddels al een mix ontstaan die diezelfde aardbodem geheel bestrijkt. Zoals er duizenden grote en kleine verhalen de ronde gaan die over de hele wereld hun oorsprong hebben gevonden. Die vanuit en via iedere kultuur hun weg hebben gevonden naar het nu. Het nu van nu. Waar noch immer de drie zelfde krachten inwerken op de homo sapiëns, behorende tot de familie der hominidae, deel uitmakend van de orde der primaten. De groep waarin wij vanuit ons egocentrisch standpunt het meest in geïnteresseerd zijn. Het zijn de krachten van het lichaam, van de geest en van de ziel. Die op het moment supreme van de versmelting van vaders en moeders genen, verpakt in een huidje met eventueel wat toevoegingen om in leven te laten blijven, met een naambordje eraan waarop staat "spermacel" of "eicel", al naar gelang waar het vandaan komt, overgedragen met de grootst mogelijke moeite of met het plezier van een koe, vol trots gebracht en nieuwsgierig beleefd, met tegenzin gekregen, eindeloos beschreven en vertoont, maar op dat moment wel volledig met elkaar in balans zijn. Alle drie de krachten stellen nog helemaal niks voor. Het groeien kan beginnen. Omdat er geen moderne algemene gedachten bestaan hoe de balans van het groeiend onderwerp in takt te laten en te laten evolueren tot vredelievende, begripsvolle, fantasierijke, emotionele, respectvolle individuen. En vooral omdat er nog eng veel oude ideeën bestaan die al de tijd al bewijzen een destructieve werking te hebben op groeiende individuen, die over duizenden jaren telkens weer tonen dat het in stand houden van de maatschappelijk gegroeide structuren voorop staat, vermeld veruit boven het idee nieuw leven te stimuleren . Daarom zou je kunnen stellen dat het leven niets meer is dan een volwassen gevecht de juiste balans terug te vinden in een wereld die te gecompliceerd is geworden te begrijpen, die te snel is geworden om te volgen en die te opdringend is geworden om niet van invloed te laten zijn. Een interessant gegeven. Like the dog in the rain is pissing is pissing the bird on my nose I just lifted to smell the meat, raw at the garbagebags along the street for three days. I guess the people over here have a lot of time and enough to waste. As far as I can see ... the moon will shine tonight. Prepared. Hit. Backlash. I see one of the few paintings I've ever seen. It's right here, so I can see. But I'll never mix up the black sun and the moon with clouds again. Common spare me a dime, better leave it alone. I'll come back for more. Better send me a brick or a dynamite stick, blow up the lowlands, glow like a balloon. Fly, fly free in the wind. shake like a mellon when it's falling down to the ground, slowmotion vibration, kick it and tip it with the top of your left feet toe. glow, matches glow. we don't need no needles. We don't need no needles. glow matches glow. Go balloon go. Next to the moon that'll shine tonight. I was prepared but it still hurts, and the memory became an unwanted flirt. The edge is down here, it's dark, deep, steep and cold. In the middle is the energy source, burnig concrete solid. And her eye was inside. ButterFly blue, butter flies Blues. It had nothing to do with the black sun and cloudy moon, with the brick and her eye. Only to do with me, As far as I can see. II. De momenten stapelen zich op na het verkrijgen van de noodzakelijke chemische stoffen en verbindingen die het leven sowieso een kans geven. Je bent nog niet eens op aarde en je word al geconfronteerd met stoffen die het leven in zekere zin vernietigen. In de baarmoeder van moeder de vrouw staan we al bloot aan zaken als cafeïne, nicotine, koolmonoxide, Kleurstoffen van E 100 tot en met E174, geloof ik, en smaakstoffen en geurstoffen, die ook allemaal een naam hebben, clenbutarol, wat we nog redelijk ongestraft in dieren spuiten zodat en meer verkoopbaar gewicht aan zit. Om maar een paar van de simpelste te noemen. Met clenbutarol is het zo dat er meer winst mee gemaakt word dan met de verkoop van heroïne. Totdat er BTW opkomt. Maar ondertussen slechts een substantie die gelukkig slechts per uitzondering het nog ongeboren leven bereikt. Er zijn virussen die, ontstaan dan wel in het laboratorium gemaakt, die ziektes als griep, pest, AIDS en verlammingen met zich mee brengen. Pas enkele momenten goed en wel op aarde en meteen al de volgende klap. De wereld aanvoelend komt er al meteen een lading stoffen je lichaam tegemoet die zelfs wij, zeg maar effe de verstandelijk volwassenen, oftewel; het massavolk dat zich denkt ontwikkelt te hebben, als puur giftig beschouwen. Er is een enorme waslijst van toxiden waarvan, met de techniek van hedentendage een lijst van gemaakt zou moeten kunnen worden die bovendien aantonen dat wij, dezelfde verstandelijk volwassenen van daarnet, er achter kunnen komen dat we individueel ver van de waarheid af staan. Maar goed, hoe achterlijk het volwassen individu reageert komt later aan de beurt. Een martelgang van Kromme Leendert. Het geweten houd bij de geboorte natuurlijk weinig in. Hersencellen hebben instinctieve impulsen meegekregen vanuit de orders van de genen, meer niet. Gedachten over verleden en toekomst zijn nihil en daarom vanzelfsprekend puur. De ziel is slechts aanwezig. De versmelting als een absoluut rein proces en produkt. Dat de vervuiling in het begin van de ontwikkeling zo weinig invloed heeft is puur en alleen te danken aan de overdosis die te wachten staat in een later stadium van de ontwikkeling. Er zijn ongelofelijk veel boeken geschreven over al die stoffen die vast al eens ergens eerder beschreven staan. Je moet zo'n boek maar eens tegen het lijf lopen. Best wel interessant. Maar er zijn nog veel meer boeken geschreven over de vuilspuiterij waarmee we, zeg maar reine individuen vergallen en vergassen. Over egocentrisme, arrogantie en hebzucht. Er zijn steden gebouwd op jaloezie. Er is een eeuwenlange traditie in het overbrengen van trots. Er word ontiegelijk veel gepreekt over normen en zeden. Overal. Als innocentie word je geadoreerd en geleerd dat je niet moet tegenstribbelen en beter moet weten als ze je wederom op het feit drukken dat je de maatschappelijke ladder moet beklimmen. En de ladder begint onderaan! Met als gevolg dat je daar tot vervelens toe, keer op keer, naar toe gepushed word. En de hond heeft haast. Het hele proces van creëren is natuurlijk niet erg in trek deze dagen. Vandaar dat de grote bedrijven alles halen uit het verlenen van diensten. En vandaar dat het zo makkelijk is te verklaren is dat het zo rot gaat in Nederland. Nu, of net nog toen ergens over aan het zeiken waren. We verzekeren liever iets, als dat we wat maken. Alleen kul word nog volop verzonnen. Mensen die de creatie in hun lijf hebben en die weten waar ze over praten, die hoef je niet te vragen of iets over vier weken klaar kan hebben. Die hebben het af als het klaar is. Daar kan geen datum of afspraak tegenop. De tijd is het je gewoon aan het geven. En het gegeven is een vreemd wezen. Met planning, verafschuw, agressie, apen en gieren, feest vieren en pijn. Een hond heeft haast, alleen niet als die slaapt. You know I gotta say what I wanne say but I can't do it anymore. All the time I got blocked cause I don't like the atmosphere inwhich it is happening. Feel so wasted after everything that happened. I just try not to forget. And It hurts to see my friends, fellow inhabitants of earth, die painfully, cry loud and get cynical. So wasted. It is frightening to see somany people doing the same thing but still get more separated from each other. Just because everything is going on. Freedom is so high that we don't know how to communicate with ourselves. Whishess fly like time. Who is left to get satisfied. I'm not tired, I'll go three mountains high. And the sun will rise. I hurt my face When I think of you you you you you you you you you you you you you and everyone who is out there, and inside the heart. You told me to think about myself too. You told me to do. Me me, I .... is pain. In heart 'n legs 'n lungs. In veins and in vain Hate hate invane The kind of reflection you hate. I don't know why. I don't know I....... I was talking to you. And we said a lot. We were talking to us and forget a lot Imagine, Damn it, just Imagine It was only said. Like sat and sad. Have you ever met An Idiot. here I am. Watch me I don't like you feed me I act like I like you But I won't like you I will never like you Cut the words They are only said. Like sat and sad. Ik voel me alsof ik me heb aangepast aan de situatie waarin ik me bevind. Toch heerst er nog altijd het gezonde gevoel dat ik, hoe moet ik het zeggen, niet moet staan voor m'n normen en waarden, maar moet gaan voor m'n gedachten en m'n wil. Bij alles wat ik daarbij aan te merken heb op m'n omgeving en op de mensen om me heen, voel ik dat ik mezelf meteen bij het lijdend voorwerp moet betrekken, gelijk als was het mezelf. Het valt me op dat dat keer op keer het geval is terwijl ik dit al eens eerder ben tegen gekomen. En toen was dat dermate intens dat het me zeker niet koud heeft gelaten. De vliegende wind en de koude steen zochten samen het asfalt op. Rigoureus de aanpak maar het begin is alleen maar bij het compleet, soms bittere begin. Daar waar de verbeeldingswereld even heel klein is, want dat begint ook bij nul, en waar het heel duidelijk word hoe snel de belevingswereld van de mensen is. En, even later, waar het duidelijk word hoe onaantrekkelijk de fantasieën kunnen zijn en hoe lek het geheugen. Daar waar je kan blijven hangen, zelfs aan een zijde draadje. Wie weet welke manier de beste is om iets simpels doch doeltreffends te zeggen zal zijn vinger opsteken. Niet dat dat zinnig is. Die vinger naar beneden, dat lost veel op. Ik kan gewoon niet zo tegen nonchalance die er heerst ten opzichte van agressie. Lichamelijk word er geslacht. Konstant. Ik zie het. Dus jij nou ook. Geestelijk word er gemarteld op grote schaal. Persoonlijk denk ik dat zo hard mogelijk een beetje plezier maken, en zo vaak als mogelijk aan de goeie kan blijven, geen zoden aan de dijk zet. Het is zoiets als naar iets nieuws vissen midden in de grote massa, Eindeloos. OK eindeloos is het leven. Serieus zeg, maar dit tezamen met die agressie, dat is me teveel. Bij ons thuis heet dat "Closisme". Het pertinent binnen eigen belevings-wereld begeven. Het opereren in gesloten ruimte. Te herkennen aan niks. Favoriete huisvesting; een aan twee kanten afgesloten closetrol. Ik zou graag willen blijven. Ik zou ontzettend graag willen doorgaan in deze wereld waarin ik leef, waarin telkens nieuwe zaken bedacht worden, en uitgewerkt worden, waar nieuwe mensen met nieuw licht op de zaak komen aanwaaien en met een kus vertrekken, tot weder ziens. En ondertussen iets niet meer af te breken iets achterlatend. Ik zou iedereen wel eens mee willen nemen naar een prachtige plaats, wat je voelt en ruikt en hoort en mee bezig bent en dus niet alleen maar ziet, net zoals ik zou willen dat iedereen mij eens mee nam, naar iets ... Even genieten. Lekker... 59 regels en ik ben weer terug bij af. vanaf hier kan je weer vooraan beginnen. I'll be back. Dezelfde ik, ietsje anders. I wanted to write you this, I have been far out since I came back from this tour we did. And as you noticed I was also during this trip. We have had the hardest trip we've ever had. And the end expressed itself in a confrontation of two situations meeting each other at the wrong moment. Too many things going on. There is no way out of here. Not even the far out way itself. I only feel for doing the thing completely. It will hurt, I guess. But finally you'll be able to recognize the right places and the right people and the right atmosphere. You'll recognize you recognize. Waste what is waste by ignoration only for completely going on. Still hurts. 0.50 hour August. Rain. I got sentimental on the phone. It was not a good moment to do so. Better off alone with this. I put down the phone because it's the end of the conversation. Bye ... thank you... I put my hands in front of my face and turn around. When I remove my hands and I open my eyes I see my food which is cold. I put it aside because I had to call you. Roland says Hello. Remember the hairdresser who came with us to Berlin, where we slept at the Schwule von Pfuel, and who came along further on? I just came from him and he's so cool because he's one of those very few you do not see a lot but who can give some understanding. I guess it's a part of his job. But this night we smoked grass and hash in a small pockedwaterpipe filled with wodka from Hungaria. Lies Are Told Ice Cold. And the truth melts everything. Down. Big Ed cried for hours. I haven't seen it because I couln't stay. But he cheered up. He will never be a big motherfucking engine but there is nothing that can stop him. Full power relaxation station. I'm not tired. I'll go three mountains high. And the sun will rise. That is what they said to me. I really love them but you cannot see. I don't wanna make music. I wanna play it. And play it all the way. If you come to holland, be prepared for smalltalk. Travel or be sure. For Far Friends in exchange to show deeply appreciation for having a wonderful time. It really cools me off seeing a balance between relaxation and nerves. Space and time. I've been listening l'Amourghia a thousand times. I'll put it on right now. I spoke to stones. It didn't speak to me. I was speaking to trees but they didn't say a word. Have you ever been in love with someone deadly serious? It was so nice being in a place, just somewhere and meet such a natural and open hospitality, weird spacy stories, confrontations with reality but sincere... Mike and the appletree pipe, the sauna and the sun. The team, what a team. The town and the lake and the atmosphere. No sun goes down. Well Well. We have to share, more or less. That will be the modern and most actual way of meditation inside daily rhythm. Well, as far there is a daily rhythm. I wish there was one but completely freaky way-out. And everyday different, and hard and pushing and filled with somuch joy, pressure, consciousness and pain and filth as a man can stand. As long as possible. For everyone. And that they all like this. Dig the chaos. It is just that I come from real down below. The last month before this tour was bizar stressy and during this trip I've been very often very nervous, as you have noticed. And after this trip the whole thing just couldn't start. First I didn't wanna go and now I couldn't even start. All the time there was enough resistance, bad news, sick news, confusion, gossip to make me refuse to join in. And the strong talk before is just mend to convince myself. It has gotta happen otherwise I'm too soft. I could clearly understand you both together. Hate and passion. Love and aggression. Please don't get me wrong, I'm not yet that strong and besides that, I don't want no fight. But even when brutality comes into the livingroom of people somany times, still we gotta continue and be happy with it. Smile! Suckel! Weird town it is, Amsterdam. It looks a little like Vienna, don't you think so. Dirty and decadent in the same time. With those streets that can make a turn anytime, with the tramrail and the same kind of light from the streetlamps, A lot of different faces and fast cars. I don't wanna talk about it. The fucking life is going wild. The music that we make is a reflection of everything I can see and feel. The kind of reflection people like to hate. Don't get me wrong. Don't let me make a step aside. We gotta keep on going. "No we don't want SM, we wanted love." We wanted Panic not panic. Whisking you all the best you need. I hope you can get along. That the situation is not too hard for you and your family and friends. And that you can get along with the situation yourself the way it is. If we want it or not. It is. Pull out strength where ever you can. And remember; force is farce and the other way around. No there will be no bombs on Beograd. Not by the UN. In dutch we pronounce UN exactly like united nazi's. But ... Hey dude, hi guy, hey gozer, beste leonardo Alexander Da Verde, einnnndelijk, Hi, hé... Well well come here man and give me a hug, Wouw, long time no see man, Yeah goeienmorgen meneer, meastro van souplesse, gewoon hééééé Len, nog wat van die teksten zoals al eens gebeloofd, ik ben trots dat de stront nog steeds uit m'n kont komt en niet uit m'n mond. Avoidance is powerful stuff Living in the 20th century we are trained to avoid conversations in the same way people from the 15th century were supposed to avoid the plague. On planes we wear walkman headphone to keep away from inviting interaction. In elevators we look up On the street we look down. In busses we read things over and over again just to appear occupied. Some-one told me I'm a philosofic I'm a rockstar I'm a lucky shit And I don't deny Why should I try Some-one told me I'm a selfish pig On a super flipped ego trip And I don't deny Why should I try I'm send back to a classroom Again I will try To deny Our schools make an answer to our social life So I might tell you What the hell shut up Why don't you just just shut up, you bitch But I will never say these words again Cause I hate the language They use on schools no matter who you are dickhead UN Inc. I see this world will drag me down. Sarajevo can tell you how horrible my imagination can be. Why don't we go and do not see You see, it's an insult for all lebanese comparing Bosna with Beirut There they never killed journalists because they just are (journalists). Never shot down doctors who tried to save a life, or sniper shoot children only three years old. As in Berlin '62 run to the river and jump You hope to stay alive while you swim across this river. A small chance to stay alive In Bosna they would have killed you by putting high voltage electricity cable in the water. Roasted runaways. 74 cease fire installed by a neutral side? I can't imagine and you won't believe your eyes Reading your own newspaper still telling these lies 2 and a half year, 2 million fled, 30 thousand killed and still continue this count. When we only don't the violence get out. about 37 countries getting really nervous about an enormous lack of vision While the virus's still going around who cares for statistics A solution over there is just a part of the game We have to change our goal not to get insane It's not political, it's a class war, no more We have to change our opinion if we wanna be sure Not to end up in a United Nations Incorporated clause ----- Talk with me walk with me But tell me no lies I know that you are honest And open That's nice But you're rollin' the dice If you start telling me lies I know what you told me And I've heard what you've said No need to say it hurts me Because it's already said KISS ME, BUGGER Kiss me, bugger Even if you can not see I cannot feel What is not real The hollow lessons of the past we face Intentions told in haste An attempt to do everything is cool But I ask you why do we act like fools ------ Well common baby take your time take your time for what you do And what you like Don't you commin on telling me You got no time to go and see for what you do and what you like What you like what you do And what you like Don't you commin on telling me You don't wanna go don't wanna see What is going on with you and with you and with me and you and me and with her and them and them and him and those and them and they. With them and those and us and them and those, just all the way. And also to all the children, the children who can play. Cut the time. Fuck the universe I FACE YOU Hey, Jim Beam I saw your face Real Close Last Night I could say Maybe I saw your face Real close Last night I could see the veins, fast, red And look straight into the brain Right through your eyes Try to hide in vain Actually trying to show something But it looked more like insane to me. Please don't get me wrong (many times) Hey, Jim Beam I saw your face Real close Last Night I could say maybe I saw my face I face I face you I could see my face. Tired and sweat I looked straight into my head right through the skull It's painful and dull So I tried to move But I looked more like a cripple If you ask me Finally I said to myself Please don't get yourself wrong, my son ----- DON'T EVEN TRY Don't lie, don't lie, don't lie Don't even try To do those tricks to me I never wanted to like The people who want me To do just the way I should do No matter it's a cop redneck, a passant, or just a guy an ordinary guy I've seen plenty of those cause they're all around And there are many of those who can sincerely say : I'm right, I'm right As far as I can I fight, I fight for a better stand Don't lie, don't lie Don't even try To do those tricks to me I want to see What's going on with me With me and you And all around me. And all around you What's going on with me I wanna see what's going on with you And all around you And you and me What's going on with them And what's up with me I wanne see I wanne see you ----- Show me a careful parent and I show you a clever kid. If you listen you don't have to hear that much. Is this the word you've been looking for : AAAAARRGGGHHHH !!!!! Eoscene times. about 50 billion years ago. Yellostone park and bluestoned parks and rock partys. Sometimes you gotta push on in what you think you believe. Even if you're wrong. But you gotta do it to really find out what kind of mistake you make. So I went for a piss 15 times today. With my pocket full of empty, Up shit creek with no peddles. In the Balkan of the mind. And the days carry on because the energy source, so strong it can let come and go the days as they are and which is not able to dry up, to tear down, during our mighty tiny life, is still there. The word everyone is beaten out of my head because is doesn't exist anymore. Everyone is everyone. And as soon as you wanna say something about everyone you're wrong. You talk about the reflection of yourself. Which is no-one, not like you, seen from your point of view. If you talk about everyone. Eight limbs could deal with it if they only had one brain. It could change the rule of the map. But at the end the map is still flat. Blue is the land Big is the sea What ever you're looking for It's bigger as you can see Geneticly We're about 2 % different From chimpanzees. hoe gaat het verder met je? Nou met mij gaat het goed. Het is zo dat het gewoon lekker gaat met mij want ik heb geen problemen waar ik tegen op kijk. Zo heb ik nog wat overzicht over de horizon. Lekker. En met jou? Is bij jouw ook alles gewoon in orde. Eigenlijk is het de bedoeling dat ik zo ver mogelijk doorschrijf en zonder in verlegenheid te komen, zonder weer een depressief of futuristisch iets uit te kramen, toch gewoon heel diep te gaan in de geest van de tijd. Want hoe we het ook wenden of keren, met de tijd moet geleefd worden. Zodoende nog wat spinsels; THE YOUTH HAS THE FUTURE Slash the thrown Assholes should fall Fight Human Rights "The weak and the poor" Is a contradictive confliction as ; The sun and the sun is The sun and the moon It's a legalized dose of affliction Compared with idiocy it's worse Compared with TV it's the same They say the youth has the future But in fact they have never had it Although for sure they'll have some more But tell me, I've met quite some old suckers Who's not youthful anymore has no future anymore And the guys freaked out Slash the thrown Every asshole should fall Fight Human Rights I'M INSIDE Serious thinking how it can be possible to stop the stream of information. There is no out Everything is inside I freak out But I live inside Life changes as time will die Will die, but still be there Life changes as cry will dry I try, but it's still there The home is the happiness Overloaded with lies My soul burns as I try To reach your heart And I do not really like that that much I would like to feel you glow But I'm overloaded Much too much from all sides Right now I would really just like to wonder In this model I'm inside. ---- All the gods where here to scare us Or to guide us on our way All legends where here to tell us Convincing : we shouldn't stay Around all the time JUST TO BE SURE Missed the paper The smell of wood Not the not so news paper That doesn't smell like wood And besides that The newspaper Does not bring the news that good But I missed the paper And I'm gonna make it up good I'm not gonna tell you later That won't be good at all Deep inside you can touch the mood (3x) But tonight I'm gonna be pissed Like i've been before but only Ones or twice I'm gonna hate Everything I ignore More and more And the history is always there Written down on that piece of paper I have missed before COWS ON MY HEAD The whole thing started up Somewhere far from here I was tired and I layed down Music on my headphones And a view on the street It could be her, it could be there And..of course.. It could be anywhere The traffic I saw was stuck But still people passed by Died twenty years ago Macho guys tries to impress the girls Housewife with the latest fashion Washingpowder fashion Cows on my head Cows on my headphone All this time, it took some hours Same thing happened time after time The workers are acting lazy And the couple comes out of the shop A spend your money shop With my pocked full of empty I felt back into my own idea And I know that doesn't set me free No difference here as at my own home Except for some things that I own But friendly, drunk or in a rush Still there are to much of us TIME IS NOW I feel cold but I don't feel alone Still I can imagine there could be a better moment To tell you what's up, to think about my mind And even if you didn't believe so For a goddamn long time I still wanna see the continuing, continuing line Higher and higher A bird can't see A plane can't follow The sky can't hold So we all change ones and a while Our clothes, our styles Our arms, our subjects Our morals and our minds I feel cold and I feel left alone I couldn't imagine there could be a worse moment To tell you what's up, to talk about our minds And even if I didn't believe so For a goddamn long time I still wanna see the continuing oppressing line Faster and faster A peasant won't dig it A crowd won't understand A bullet can't follow So we all change in time Our clothes, our styles Our arms, our subjects Our morals and our minds I feel better and I feel that we are together The moment I have been waiting for, for ever And even if we didn't believe so For a goddamn long time I still go for free communication expression after expression An asshole won't see A country won't believe And the world won't understand So it is time we change in time again Our clothes, our styles Our arms, our subjects Our morals and our minds ----- I CAN'T CONCENTRATE For the sake of it all It has got to be said Forget the maininglessness of words. It's not. There is none. It's true that words won't bring us anywhere. Past proved. There are too many people who don't know anything. About spiritual contact, body contact, eye contact, life energy aura's. And there are more who know about the communication facilities but are not able to communicate with it, yet. So the language as we learned in life and in school and through our cultures influenced by mass communication is the only general way of communication which we still have left. But I get tired of this crap. I lied. Several times. To several friends. And it pisses me off. I would like to explain to them What happened and why and for what sake. But they didn't understand I can't concentrate. I screamed softly as I carried on. ----- I've been working on it Of course I haven't sorted it out I just try to overcome the materialistic side Try to find some fantasy and give it a ride I don't like to hide If you push me, I will fight I'm proud the shit still runs out of my ass Not out of my mouth. You better show me it is a bag full of waste Because I just think it's a matter of taste No wonder you're upset by it, if you ain't change a bit Of the real goal you have Easy way comes first Comfort on an easy way How can you neglect all these people who cannot help you out in your particular case ----- A russian Brainwave A fight between more and less caring conjuncture Odessa Ya deal with it Pjotr and 2 years siberia Well I know how you feel Machine is steady if you treat it well You're as lovely as a magnet White nights Maffia Arms race victim Arms race competitors Pokurika Druzok, A to ya uze paltse obzog Nee Ik blow alleen maar Make a big lie, get discovered and than say : "I didn't expect you to be honest with me". At the westcoast Nice wise lies So polite all the time that I can understand others can not stand. What I love or like, hate and dislike. Can you imagine i live in my own world, fight my own war. Why don't you, shithead, realize I dig your life because i take my time. As fucking lucky as I am, no reasons not to understand. I try to get rid of the hate that is taught me and gave me faith, inside this crazy world. A smile for a second tells lies for years. Fuck your fear, I don't want to deal with it anymore. I would like to go for more. More and brand new modesty . remember. Fuck the holes in your head. What you don't know anymore, cause you forget it's just because it was not enough to be said. Fucking nice. I hate it. Fucking wise I make it. Fucking lies. I forget them in the same way as I remember to stop writing when I've had enough of it. The world doesn't change. Slowly maybe. But I appreciate the fact that you try even when you lie. You'll still die. Net als met je hond of je kat of je pukkels. Meestal eigenlijk altijd alles samen en vooral nooit niks. Morgen zal hetzelfde zijn tenzij je iets verandert. Nooit met de pakken neer gaan zitten want dat heeft er niks mee te maken. Dat doe je alleen maar als je in de knoop zit met jezelf. Of dat je niet verder wilt komen omdat je eerst op een ander moet wachten of de mensheid vind je nog niet rijp genoeg of je weet het nog niet zo zeker... Het is zo'n heerlijke rotzooi op m'n bureau. In vier dagen tijd stinkt het alweer bijna. HHS is in de ether. HHS is ether. Maar er moet dus met tijd geleefd worden. Hier, stuur ik je meteen alles. THE OTHER SIDE Everytime I must put myself up And I can't stand I feel so bad As I did before And will do again And I cant stand I feel that bad. Disoriented because I forget Just because I thought I had Happiness Confidence To miss the point like that It must be terrible excitement for a macho head In life like a game which I think is sad If you see it that way Cause murder, lie , cheat or ignore It's gonna be just a little bit more It is something we just can not adore This is why no-one can be for ever and sure Well it's going up, going down Together or alone Left or right Everything is on all sides pretty confused and not absolutely sure But I think the right side is a nazi-whore Look at the societies, over here and all around It doesn't seem to be happy, and I'm sure We definitely wonder what's left to explore Assholes go for more and more We all people, make a choice Don't you stand there being incredulous As dumb as you are you can be sure The right side is a goddamn nazi-whore WHO'S THE INSPIRATION? Where does it all come from I know there is an answer And I need it all the time It can't be you, the audience And it can't be you my love It can't be all the others And it can't be all the time I'm confused by all matters Now I hardly know the way And as a matter in fact, to be honest I don't even have a clue I'm confused by all the matters I need some-one who is tough Some-one who can help me Cause otherwise I pass by I die Too many subjects that I terrify Some-one Just a few Just some-one who able to Tell me what to do Tell me what to do To do all the best for truth Me and you LET'S GET FUCKED UP We're down at the beach and it's hardly night Stay away too long and get a fright I've been wondering what could be wrong and what could be right. Adam and Eva are close at sight Dig that grave on the beach, Yes you might.. If you've seen how stupid this world can be You may be glad that you can see Some people who are smart No matter how strange they are Let's get fucked up Or do you wanna be relaxed? I need a head in schwarz In the corner of the room Something is picking on my nerves A sigaret kills nine In the time you kill mine Do you like sex? Or do you wanna be relaxed? We'll go for more than we have Let's get fucked up! In Utah and it's called People and Nicotine Considering the false information ; travelling is the only way to see so ... Oh deirdry Everytime my heart melts When I attempt to tell ya How much I'm glad To be with you and your friends Oh Diane These are the days The hours and the moments When I'm glad to move around With you and your style Oh Susy The world becomes so cynical Hearing you talk about life Realizing the love you still have What'so ever to despite Oh Nicky You can't scare me With the homofobian attitude Still I could love you as much As I did before and still do Oh Kevin Tell me the truth Though it might hurt you You know you can't live With the lies inside you That'swhy y'all The days will make you look through That'swhy there are these walls around ya To protect yourself instead of do Do the things you do Oh Alka you made us all so happy When you gave all you had As rich as the mind can be. We know it's begging to be released Oh Catharine Light up once again the sigaret Just because it's hard to say There are too many complications And you know we cannot stay Oh Miss Mia If everything would remain We could see the dinosaurs And travel to mars As if it was the same Sweet love, dear sweetheart We knew it was all for you Just show reasons to continue Cause I did it just for you That'swhy my love there are these sigaret addicted people and people to look at people To protect ourselves From settling down too soon To make sure that we do Whatever we have to do Common chickens , I love you SO MANY DREAMS So many dreams keep on fading away Have you ever imagined it could be so Yes, I did. But I never believe I would never see All the things that are running away on just another way. I still wanna know I still wanna show The continuing oppressing line Human rights and indignant tribes. I try to believe But I could not see Everyone is standing here Everyone could have seen. What do you see? And what do you feel? Amongst these creatures of the human tree It's always a lie It's all you can try Future dies because it never lies And there are always lies. Why couldn't you say so? Why didn't you tell me? Anyone could have said something I misunderstood I completely did And I couldn't see every-one was as stupid as I though by myself, I was I'm just alone Amongst all of you Human errors So alone So I feel Shitheads came all over me It has no sense No sense at all Thinking about a creature I wanne be creative. ----- AAi, dat laatste is dus van die SHARPASARAZOR. Het is behoorlijk hard. Zoals je zei; een beetje bruusk en opportunistisch, maar ook op het droevige en intense vlak en dat is nooit weg. In de diepte zijn geheimen bereikbaar voor ieder die zich daar bevind. Daar zit 'm een kneep van heb ik jou daar. Kei interessant. Simpele liedjes doen zoveel met je. Stoned of niet. Ook wel vette opnames hoor, ...ja.., Yeah!!! Maarrrrreuhhhh, wat ik wou zeggen; Zij schreef: "I leave tomorrow, the days go quickly when it comes time to the end. The moments are precious with you. Meeting good people like ya'll. In HHS makes it all means so much more. And it doesn't take to make me feel stolen... Might not make sense but sure,... to all that feels good... To all that doesn't pull..., We approach the limits to what we choose. We all do what we have to. I say this long way of just saying I love ya. Write us, and we never forget anyway. Heftig hc. hééééé Hoooiiii. See Ya Morgen. III. Al snel moet de aandacht die de eerste weken volop aanwezig was en die de continudteit van het groeiproces bevorderd, langzaam maar zeker meer plaats maken voor het dagelijkse bestaan van familie en aanwezigen. De verziekten die nooit de stap hebben kunnen maken los te komen van de wurgende omvang van de maatschappij en die zelfs nog niet een stap die richting in hebben kunnen zetten. Of de arrogantie van hen die je hier op aarde zette via een vorm van wat maar al te vaak liefde genoemd word maar die eigenlijk nooit liefde hebben gekant sinds ze uit hun kinderjaren zijn gegroeid en nu elkaar niet eens meer kunnen luchten of zien. De vele maar ook gefrustreerde, talentvolle, vlotte, veelzijdige, gewone, lieve en ook hardwerkende, enthousiaste mensen waren het ...... eens .... Waarom is het toch zo gelopen, vroegen ze zich later stilletjes af. De wanstaltige schijters die de massa's ontvluchten en zich onderdanig en met een broek vol schijt schikken in het lot van de elitaire gedragingen. Destructieven hebben het makkelijker. Ja inderdaad. Deze realiteit, dit is slechts een klein stukje van de lange weg naar zelfbewustzijn. Van inzicht naar alle vormen van detail. Van sommige kan je zeggen dat ze dit gelukkig missen. Tuurlijk. Al snel word je als kind gekonfronteerd met anderen kinderen die net als jou alle dingetjes die ze geleerd hebben proberen over te dragen aan anderen. Net zo als het hen is geleerd of eigenlijk net zoals zij dat geleerd hebben. Soms tot in het bizarre door-getrokken. Kinderen spelen en de ene wil net iets meer, de andere wil net iets bescheidener zijn en weer een andere vind het allemaal prima maar wil het iedere keer net iets anders. En ze proberen iedere keer weer opnieuw. Telkens in de vorm van hetzelfde, of een ander spelletje. Ze kunnen dat blijven proberen want kinderen zijn niet zo koppig. Ze kennen weinig haat. Ze weten nog niet dat dit gevoel van verschillende gedachten kan leiden tot een eeuwige breuk en misbegrip. Het zou ze ook nooit geleerd moeten worden. Maar kinderen, van iedere leeftijd, blijven natuurlijk zien wat er gaande is in de wereld om hun heen. En in het tegenwoordige nu weten we allemaal hoeveel dat inhoud. Er word ingegrepen in de vormen en in de gang van zaken door de georganiseerde orde. Er moet een soort van rust heersen. Iets waar zowel jongere als oudere generaties hun plaats weten veilig te stellen. Ook al gaat dat ten koste van de vrijheid van een of meer van de groepen. Als je het gat gaat bekijken dat er heerst tussen jongere en oudere generaties dan is dat waarschijnlijk vreselijk veel interessanter als het gat tussen de twee zijden van de grootste canyon die er op aarde is. Ook al moet gezegd worden dat, op de files sportvliegtuigjes na, het gat tussen deze twee zijden van die grootste canyon oneindig veel prachtige beelden, super geweldige gevoelens, ja, zelfs body dope aanbied aan je beleving die in geen geval gebagatelliseerd mag worden. Of, voor de eikels onder ons, bekijk het gat eens dat er heerst in de begroting van een willekeurig gedndustrialiseerd, rijk land en bedenk dan dat er, pak hem beet, 170 landen zijn die op een of andere manier toch met hetzelfde probleem zijn komen te zitten en dan nog zal je zien dat de generatie kloof tussen oud en jong nog meer diversiteit en indringendheid oplevert. De regelmaat waar vele al lang in zitten moet beschermd worden tegen teveel beweging. Er moet verteld worden hoe er uiteindelijk geleefd dient te worden. Heb je een piemel, zoek een kut. Heb je die interesse dan kan je daar je leven inleveren voor wat geld. Geld als god. Heb je talenten. Die moet je eerst maar eens grondig bewijzen. En ondertussen word het ook al bijna tijd om te kijken hoe het individu zich nuttig kan maken voor de samenleving. Zoals via het tegenover elkaar uitspelen van de individuele krachten, zoals de verdeel en heers theorie die Caesar al duizenden jaren geleden in werking stelde, duidelijk wordt gemaakt. En door de bezetenheid tot vrijheid vanwege de benarde sociale systemen plus het feit dat over te willen brengen op anderen. Samen met het opleggen van de zogenaamde mankementen aan de eigen rol in het systeem worden zelfs de meest zuivere individuen gemaakt tot wat de meeste nu nog zijn; probleemgevallen. Het maakt niet uit op hoeveel manieren men probleemgeval wenst te zijn en het maakt ook niet uit op welke manier. Als het maar veel is. Ernstig probleemgeval. Veel is altijd goed tegenwoordig. En ineens duurt tegenwoordig al best wel lang. Het word goed verstopt. Laat ze maar lekker lullen over het feit dat ik alleen nog maar apathisch TV kan kijken want ik doe dat toch maar in m'n eentje zodat niemand het ziet. En als ze het er over hebben met mij erbij in de buurt dan ontken ik dat toch gewoon. Ik ken duizenden woorden die het zo lang kunnen rekken dat alleen de vraag over blijft of het werkelijk waar is dat ik een tv-hoer ben, een muziekverslaafde, een blank-west produkt, een junk on acid, open minded ben en uitermate gezellig, een negatieveling bij uitstek of een koppige stront van heb ik jou daar, gewoon aan het leven ben, een van ons ben of een positivo die z'n kop er niet bij kan houden omdat het gewoon teveel is. Dan is het bezig. "kon houden" en het is al gebeurd ... Gewoon aan het werken ... een aardige vent te zijn of een lieve vrouw, een toffe gozer of een leuke peer, een stomme griet en een leier. Een vriendelijk mens naar ieder die je maar kent en aardig vind. Al de gevallen hebben zich al beter verstopt of worden gewoon achter gehouden ... desnoods. Fuck you. I'm on a mission. I had a vision. Hoe vaak realiseer je je wel niet dat je maar beter je mond kunt houden omdat er toch geen uitweg is voor de twee meningen of word je gewoon botweg verteld dat je je mond moet houden. Da's toch verstopt? Of niet dan? Achtergehouden dan. Open je ogen open je mond open je geest open je hart wijd Bij mij dringt de gedachten op dat het negeren van de drie-eenheid tijdens het groeiproces een maatschappelijk voorkomend feit is, overal in deze wereld, in deze tijd. Het zal de voorwaarden voor monopolistische systemen, zelfs over de lange termijn, in stand houden. Al moeten we nu even de andere kant van het gegeven bekijken en ruimte geven aan de vele gedsoleerde en sub-kulturen die overal bestaan in kleinere communes en groepen. Dat zou je kunnen doen als je je niet afvraagt of deze kleine groeperingen wel enig invloed hebben op het wereldomvattende gebeuren die de invloedsferen bepalen. Maar het moge natuurlijk nooit ontkent worden dat de positieve invloed die er vanuit al die kleine groepen gecreëerd word en door haar leden verspreid word over nog meer mensen, van geweldig veel invloed is op de samenleving. Hier komt het leven per slot van rekening vandaan. Zeker als je beschouwt dat er ontstellend veel van dit soort groepen bestaan. Kleine woongemeenschappen, grotere communes, stammen of onafhankelijke werkplaatsen zijn hier onderdeel van maar ook een "scene" die zich beweegt in culturele waarden, mensen die zich inzetten voor verspreiding van informatie die op echt gebeurde feiten berusten. Zowel wetenschappers ale media mensen. Iedere samenwerking eigenlijk, iedere praktische samenwerking die niet alleen kijkt naar wat er voor hen goed is maar ook voor de omgeving waarin ze leven en willen blijven bestaan als mens. As human. dit gaat niet over bedrijven, steden, regio's, over multinationals, komplete landen en hun samenwerkingsverbanden. Wij hadden vroeger thuis een theekransje met buurvrouwen waarvan ik me meen te herinneren dat zij het ook over praktische oplossingen hadden voor nijpende problemen. Dat ging er dan over dat een van de mannen zijn pijp waar die altijd uit rookte in z'n zak had laten zitten toen ze een koe uit de plomp moesten vissen. Die koe had er geen erg in gehad dat de hele sloot een sloot was. Het kroos op het water en de regen van de afgelopen dagen zorgde ervoor dat het weiland en de sloot een precies identieke kleur hadden gekregen. Maar ja zo'n beest uit een sloot met blubber en kroos halen was een heel karwei en die pijp is nooit meer terug gekomen. Behalve dan in de gedachte van Joos, de buurman die hem zo erg miste en niet eens meer vriendelijk kom doen tegen zijn vrouw omdat z'n enige waar die in het leven van hield hem was ontnomen door het lot. Zo zag ie dat. Verder een vriendelijk en geestig type. Maar niet echt leuk, dus. En natuurlijk die keer dat Miep, de buurvrouw, het zo eens liet ontvallen in het kransje. En toen was er een buurvrouw (we hadden er soms wel acht) die zich de pijp nog levendig kon herinneren, vreemd genoeg, en wist te vertellen dat een achteroom van haar, die al in de tachtig was en op z'n achterste benen liep, ook zo'n pijp had en zij zou wel vragen of dat niet geërfd kom worden en zo zouden zij niet met gezin en al een dag minder hoeven te eten. Zij waren allen heel blij want alles wat hergebruikt werd was beter. Bovendien was het al in twee maanden opgelost. Die vrouwen waren echt fantastisch. Ik heb nooit gesnapt waarom ze zich door hun mannen uit elkaar lieten rukken. En de gehele bedoeling werd nog eens bedacht door de aanwezigen, allen op hun manier. de individuele verbeeldingskracht werkte veel harder dan dan de morele verplichting samen de fantasieën op elkaar af te stemmen. Binnen de officieel anarchistische wereld ook een erg bekend gegeven, overigens. Maar nu was het overal. En daarnaast maakten de natuurlijke gevoelens van sociaal bewegende mensen het moeilijker te genieten van de egotripperij waarop iedereen zich gestort had. Dat was, naar later bleek, de voorbereiding voor de cultuurschok van het jaar. Van thuis tot anti ritme. Met variaties van omvang. Een contradictie van formaat die pas gerealiseerd werd na terugkomst. Een begrip dat meteen mee genomen werd in de molen van relativatie. Het relativeren gaat je wat gemakkelijker af als je al een lijn trekt tussen het leven al thuis en het leven op zich. Alle waarden die je aan dingen heb mee gegeven en kleine dingen waar je van kan genieten, die zo af en toe eens langs komen maar met de regelmaat van de klok, eigenlijk. De relaties en problemen van de een of de ander. Waar je toch wel geacht word accuraat op te reageren. De afleiding die staat te popelen om je weer een paar uur ongelukkig te maken, het geld, de naaste liefde die er op aan dringt mee te genieten en te helpen en te begrijpen, allemaal heel begrijpbaar hoor, maar zonder dat ik er persoonlijk, zelf, een verband tussen zie. Ze behoren slechts tot die ene kant. Die van de thuiswonenden. Met de regelmaat van de klok. Een ander probeert meerdere mensen openlijk lief te hebben en gaat bijkans gebukt onder onbegrip en jaloezie. Je moest eens weten. Zo'n peer van een vent. Zet erg veel opzij om te doen wat ie wil. Wat goed is voor hem en anderen. Gedetailleerd en persoonlijk. Ik voel er veel voor om bij hem langs te gaan zodat ik hem kan laten zeggen wat ie maar wil. Dan komt het eruit. Maar ik zit met hetzelfde en snap z'n verhaal al. Hij kan mij niet meer overtuigen en ik hem ook niet meer. Buiten het feit dat hij de mijne ook al begrijpt zouden we waarschijnlijk alle twee willen dat er zowiezo begrepen werd. Dat het bitter hard nodig is alle energie aan te wenden om zowel vrolijk als bewust met dit soort leven om te gaan. En mensen vertellen er zo lekker veel over dat ze bij het volgende onderwerp weer zo lekker aan het vertellen zijn dat ze allang weer vergeten zijn waar ze net nog over hadden. Uit de opsomming van plannetjes en ervaringen kan ik er niet meer uithalen waar de mensen hun passie hebben, Waar de ogen van gaan glinsteren keer op keer. Of waar ze boos van worden of om moeten lachen. Alhoewel. Een beetje joker is iedereen wel. Die jongen die komt er wel maar van mezelf ben ik niet zo zeker. En dat is dan meteen de uiterste indicatie dat ik wel eens gelijk zou kunnen hebben. Ik kom uit een dorp, heb tien jaar een vrouw in m'n leven. En overal is het hetzelfde. Ons kent ons en je kan natuurlijk alles doen wat je wilt. Ondertussen word alles met scepsis ontvangen, met argusogen bekeken en als onmogelijk getaxeerd. Eindeloos over geluld en meestal met fictie ook nog wel ettelijke malen overtroffen. OK, er zijn er bij die hier met hun kop prettig en gestoord keihard door heen rammen. Kijkt uit gebroeders. Jullie zijn maar met weinig en met minder dan je denkt. We worden bedreigd. Van binnen en van buiten. Een beetje pessimisme in ons luizen leventje waar je maar je hand hoeft op te houden, waar je niet iets hoeft te bedenken waar je iets aan hebt als je het maar kunt verkopen, kan geen kwaad en het is, surrealistisch gezien, bijna de enigste realistische mogelijkheid die over is. Dit had een slogan moeten worden om de luizen uit de pels te lokken en ze uit te schakelen met gasbranders, zodat ze in no time verder dan verteerd zijn. Maar de politiek, vroeger of later is dat voor later. Als alle hoeren en, vooral, als alle pooiers klaar zijn met elkaar. Als alle rijken zo'n stront om zich heen hebben gecreëerd dat ze, zelfs in hun eigen keuken met hun neus dicht geknepen moeten lopen en zodat ze geen kontrakt meer kunnen tekenen en een glas champagne kunnen heffen zonder dat er gekotst moet worden omdat die spacegarten maar niet wil lukken. Nadat alle mensen ondertussen al geleden hebben zoals het nog nooit in geschiedenisboeken is verteld. Zoals het zelfs nog nooit in romans zo aannemelijk beschreven werden. Ongeveer zoals het op al heel wat plaatsen in de wereld nu op dit moment gebeurt. Zoals bij ons via het publieke bestel naar binnen komt. Maar dan anders. Kolossaler en verwarrender. In de politiek is nu niks te halen. Zeker niet bij ons. Tenzij je je leven er aan vergeeft en vergooit. Maar dan moet je dus lang wachten. Tegen die tijd is iedere moraal en ideologie al lang verdwenen. Ieder groentje geplet en zwart geworden. En daarnaast blijkt het gewoon zo te zijn dat je een boodschappenjongen bent voor een nog kleinere elite. Maar dat verandert wel. Allereerst zal je gaan zien dat er minder boodschappenjongens komen. Ze zullen alleen wat ruiger worden. Maar dat word alleen maar ergens anders gerekruteerd en/of opgeleid en niet extra betaald dus dat zal zeker goedkoper en dus hoe dan ook beter zijn. Onderschat ze niet. Ze zijn er op uit om hun boom in de eeuwigheid te planten. En ze zijn met velen, toch nog. Zeker gezien het feit dat ze allemaal hun boom in het park willen hebben. Of voor het station, in plaats van op hun graf. In rust en vrede. In dit land, nou moet je je dat toch maar eens voorstellen. Ik kan niet beschrijven wat ik me allemaal kan inbeelden. Maar er zullen er vele moeten wijken voor dat ze hun zin hebben. Sterf, jij ellendeling! Ergens een keer waren ze heel makkelijk in de zinnige discussie. In ieder geval....er waren er een stel bij die er heel makkelijk mee deden. Wachten en ondertussen irriteren zodat de zenuwen door de kelen gieren. Verder niet aan doen dan hoef je ook niet je hoofd erover te breken, was zo ongeveer het parool. Dan heb je tenminste het friste hoofd als er gevochten moet worden. Nou waren er eens duizend mensen. Zeven hadden eens discussie over hoe het werk te verdelen. En omdat dat te lang duurde begonnen er zo'n 25 anderen ook mee te bemoeien. Alle uit andere overwegingen maar met een overeenkomstige kritiek, het duurde te lang voor er een oplossing was. Er waren er namelijk twee bij die een futuristisch plan hadden ingediend. Er zaten wel haken en ogen aan maar alla. Je kunt niet alles hebben. Maar wel honger. Het plan ging uit van een roulerend systeem waarin een ieder z'n eigen voorkeuren en momenten kon kiezen wat voor werk die wilde doen voor de komende periode. Daar hoef ik niet verder op in te gaan want zoals met ieder revolutionair plan, moet je de boeren tegemoet komen. Nou zaten er toevallig ook twee schappelijke boeren bij de zeven die in eerste instantie alleen maar geschrokken waren. Die toen, ik weet al niet hoeveel later, het ene na het andere alternatief plan lanceerde in de hoop er achter te komen waar er onderhandeld kon worden en welke punten nu de spil waren van het futuristische plan van die andere twee. In feite begrepen ze er geen snars van. Maar ze waren wel sportief. Die twee boeren. Er zaten er nog twee bij maar die deden alleen maar de hele tijd en eindeloos mee omdat ze dat moesten doen. Eigenlijk hadden ze nog geen zinnig element toegevoegd aan de gehele discussie, slechts dezelfde tijd verbruikt als de andere vijf. Dezelfde tijd als waarvan de duizend wel gedrriteerd van raakten. Toen die 25 zich ermee gingen bemoeien waren de boeren al moe van al dat gelul. En, zoals bekend, ploegde hij voort. Die andere twee hadden weer zoveel uit te leggen dan de puf er een beetje uit was en de frustratie toenam. Het cynisme de kop op kwam steken zodat ze er in alle redelijkheid toch een heel stel tegen de haren streek. Het futuristische gaat er een beetje vanaf. Nou ben je niet zomaar een van deze zeven en als dat wel het geval is dan is dat waarschijnlijk om een oogje in het zeil te houden en een vinger in de pap, als dat nodig mocht zijn. En dan ben je ook niet zomaar maar daar weet je zelf dan niks van. Zo kon het gebeuren dat die ene, de dikste van de zeven, die toch al zo'n kolere baan dat met al dat gezeik aan z'n kop, Achterlijke hippies, leken het wel, en die zo'n zeikwijf had met van die jankkinderen en een uitgezakte pens, naast van die buren die altijd zo overdreven glibberig vriendelijk deden tegen hem terwijl hij zich geen moment kon realiseren waarom ze toch zo tegen hem deden. Zelf had ie nog nooit aardig tegen hen gedaan net zo min als tegen andere onbekende mensen overigens. Hij had een baas waarvan hij wel kon zeggen dat het een erg beschaafde vent was maar dat hij net hem deze klote baan had gegeven, snapte die ook niet. Uitgerekend die dikste van de zeven snapte het beste hoe weer uit de impasse te komen. Het de hand op tafel, zoals z'n baas ook wel eens deed als hij het over de criminele gastarbeiders had, Met schuim in de mond, woest de algemene verontwaardiging verwoorden die de hele gemeenschap beleefd voor zich hield. Deze toch ontspannen dikzak had goed in de gaten dat je niet te hard op tafel moet slaan omdat mensen afkeer hebben van schuimbekken, maar dat je ook af en toe die tafel tot gort moet slaan om indruk op een stomme ziel te maken. Alles een beetje gebalanceerd. Argumenten tellen dan allang niet meer. Daar zit iedereen al eindeloos in vast als ie niet in apathie is gestorven. of door honger naar vertrouwen verlamd. Het is tijd voor charisma. Twee initiatiefnemers gefrustreerd, Alle boeren koppig, de gemeenschap oncontroleerbaar omdat er op de verkeerde dingen word gecontroleerd, Een flink aantal mensen in de zenuwen omdat ze vinden dat er een bepaalde verantwoordelijkheid op hun schouders ligt, terwijl iedereen met vragen zit waarom het gaat zoals het gaat, een paar ingehuurde idioten en iedereen voelt de pijn die door een gemeenschap gaan. Als je dan zegt ;"Niet aan mee doen dan hoef je ook niet je hoofd er over te breken". En als je dat een paar keer meer dan een paar keer klaar speelt; Beschouw jezelf zo handig als Slobo. Verbeten als Izzy. Melaats als Tudjman. Guur als Karadzice. Mank als Mate. Lucky als Kucan. Geduldig als Rugova. Machteloos als Gligo, Bars als Butros Butros. Stug als Stolt, a lord as Owen ... Een weke macedonische droom. Als je overal leeft weet je een beetje beter wat dat inhoud. Jammer dat je geen elitaire, academische of adellijke opleiding heb gehad. In een jaar of tien, vijftien kun je in Nederland je slag slaan. Er is veel te halen. Moet je wel nu beginnen. En... Oja.....de konkurrentie is groot. Jullie zijn met meer dan jullie dachten. Oja...euh...misschien.. We weten wij jullie zijn... Als het nodig is slaan we jullie met plezier dood. Nek op het blok als het knieschot niet werkt. Ook wij vinden beulen, geen probleem. Missing In Action Sometimes I'm so cranky when I'm up on my own. But I can still spill my guts And she looked up on me as if it was that she could see what I see When I'm alone Identical visions created by our own Yes I feel the pain all the time, the kind you see on TV But I feel it in my arms and my bones, inside my heart and through both of my knees The fucked up jealousy People used to pick on me And I can stand it as if it ain't there Tonight, I will see those two nights again While she talked about another man While she listened to what I said While she crushed the walls with her head Well I see the wall around you, what happened? Some-one is giving some action giving some action He who got you, may he die as painful as it can be Though I would like to fry his balls and feed them to the dogs May he just burn every single second of his life that is left May I see his eyes And put my pencil inside his head No honestly I don't want no revenge, never did any good to me But may I just wish he was dead? Last night, I had that same dream again It's called reality, it never ends Life gets slained by many of them Ya see the living suffering instead the dead Something went wrong terribly, probably a long time ago. But now some-one's missing in action missing in action May the sun of life shine through the windows of bitterness again May the rain of joy waste all the grief All your friend paid enough already But we'll remember the openness and those sweet vibes you had The vulnerability of our community is clear It can be filled with hate so easy, my dear You know, fear is the worst adviser we have ever had Don't ever let it be like that, please don't let it be like that May our lives soon will be filled with values again Last time, when I heard about her death A little bit naive, is that what they said? I wonder when I'm the next Who's head will be chopped off, just like that Afstanden, waaronder europeesche. In ons tijdperk zijn we zo gewend geraakt aan de omvangrijke menselijke kennis die zich in honderd verschillend richtingen uitstrekt, dat we geneigd zijn te vergeten hoe beperkt een mens als individu is. U bent in ieder opzicht beperkt, en uw wereld is zo klein dat zij zich van alle kanten om u samentrekt. Wij kunnen niet alleen onze eigen gedachten en inzichten ordenen, maar ook invloed op die van anderen uitoefenen. Een groep mensen kan haar totaal aan ideeën en kennis tot gemeenschappelijk bezit maken, waardoor ze mensen-gemeenschappen op grote afstand en nog ongeboren generaties konden bereiken. In de loop van de eeuwen strekte dit bezit aan kennis zich over de gehele wereld uit, en het bestendigde zich, zodat de tijd aanbrak dat ieder mens de beschikking over alle verworvenheden kreeg die door zijn tijdgenoten of door voorafgaande generaties waren vergaard. Heldhaftige onderzoekstochten vertellen de mensheid wat ze heeft uitgevoerd en waarvan de resultaten ons erfgoed zijn - en geeft u een idee over de afstanden die wij nog te gaan hebben. Het grootste pré-industriële rijk was van de Mongolen. Koebilai Chan heerste tot aan de schone blauwe Donau. West europa was behoorlijk provinciaal en had deel uitgemaakt van het Romeinse Rijk. Na het uiteenvallen van het Romeinse Rijk werd West Europa echter barbaars en zijn horizon bleef beperkt binnen de nauwe grenzen met de vijandige Islam, die zich in het oosten en het zuiden uitstrekte. De paus zond expedities om de Mongolen te bekeren, hun hulp tegen de islam te verkrijgen en hen ertoe te brengen in de toekomst geen christelijke landen meer binnen te vallen. De mensen bewaarde een vage herinnering aan de verhalen, waarvan ze meenden dat het fantastische overdrijvingen waren, en dat, als er al iets van waarheid in stak, ze toch van geen enkel belang voor de praktische mens waren. In feite was China gedurende de middeleeuwen in technisch opzicht het meest geavanceerde land ter wereld. Weliswaar was het land enige tijd door de mongolen overheerst, maar dat veranderde niets aan zijn technologische voorsprong. China stond op de rand van een doorbraak die enorme veranderingen teweeg zouden brengen en die de wereld zou openen voor hen die er het juiste gebruik van wisten te maken. Rond 1370 hadden de Chinezen de Mongolen verdreven en zich onder zuiver chinese Ming dynastie verenigd. Toen wisten zij al zo'n 800 jaar dat het belachelijk is te menen dat goden een menselijk gestalte hadden. Xenophanes zei: Als ossen beelden konden maken dan zouden zij goden beeldhouwen die de aanblik van ossen hadden. Maar goed, Xenophanes was een uniformitarianist en niet hij maar het tijdperk van de Ming-Dynasty had een bevolking die, ondanks de mongoolse verwoestingen, zo`n 80 miljoen had bereikt. Zo telde China meer inwoners dan geheel Europa, het was verenigd waar Europa alleen maar verdeeldheid vertoonde; het had een sterke en voortvarende regering; het was cultureel en technisch veel verder gevorderd dan welk ander gebied dan ook. Het had veel betere schepen en men had het langste ervaring met het kompas. Bovendien had China een keizer met levendige belangstelling voor alles wat de zee en de zeevaart betrof, en een admiraal die beter dan wie ook ter wereld in die tijd met een vloot wist om te gaan. Wat ging er dan verkeerd? Een weloverwogen isolement liet de heerschappij van de zee over aan anderen. Natuurlijk besefte destijds winnaar noch verliezer dat er ook maar sprake was geweest van een wedloop. West Europa was de winnaar en aanvankelijk maar een heel klein achtergebleven deel daarvan. Het vormde dan ook een tamelijk verarmd en achtergebleven gebied in vergelijking met de beschaafde wereld. De paus had de landen die op reizen naar het oosten waren veroverd aan de Portugezen toegewezen, en de landen die in westelijke richting waren overmeesterd aan de Spanjaarden. Als het verlies van mensenlevens buiten beschouwing gelaten kan worden, maakte het enige schip dat de eerste gehele reis om de wereld voltooide deze reis tot een bijzonder winstgevende onderneming door de grote lading specerijen die het meebracht. Van beslissender betekenis was dat, nu de eerste reis rond de aarde eenmaal was volbracht, de gezichtseinder van de mensheid in overdrachtelijke zin zodanig terugweek dat men voor het eerst de gehele aarde kon overzien. Voor het eerst kon men in wereldverband over de aarde denken en kon men tot een wereldomspannende visie komen waarin de onderlinge verhoudingen en het belang van elk der vastelanden afzonderlijk konden worden verklaard en gedntegreerd. Sommige ontdekkingsreizigers uit die tijd werden gedreven door hoop, verlokkelijke beschavingen tegen te komen en ze te plunderen en af te voeren als slaven. In die dagen kwam niemand daardoor in gewetensnood; dat gold vooral de Spanjaarden die zich gesteund wisten door het troostrijke besef dat niet-christenen geen rechten hadden die een christen moest respecteren. Dit alles klonk zeer overtuigend. Nog maar een paar jaar eerder was er een andere amerikaanse beschaving, die van de Inca's, geplunderd en uitgemoord. Met het voortschrijden van de tijd namen de religieuze inzichten een meer geestelijke vorm aan en werd het verblijf van de godheden van een bergtop op aarde naar een uitspansel overgebracht, en op den duur naar een bovenzinnelijke hemel die in het geheel niet tot een zichtbare heelal behoort. De paus zelf ging pas kijken nadat bisschop Romero werd vermoord. M'n hoofd dendert voort en valt te pletter. Zodat je kunt zien hoeveel er in zat Omdat het aan alles kanten uit elkaar spat En dat voelt niet erg lekker. De meeste kauwgomballen zijn vertrapt tot plekken Waaraan je kunt zien dat er niks meer in zit Vertrapt en als vuil bekeken .... en dit Dit was dan ooit eens lekker 't Zat ooit in m'n hoofd dat toen ging lekken Zodat ik niet meer wist hoe of wat Te vertellen terwijl ik wist hoe dat Het aanvoelt; Lekker Lekker Lekker Lekker Lekker Lekker Lekker Lekker Lekker Lekker Nou ik kan je wel vertellen of..eigenlijk ook niet... Omdat, en dat kan ik dan wel zeggen, me de zachte woorden wel eens ontgaan. En eigenlijk zou ik willen dat ik dat niet zoveel had maar....ja..dat komt ergens vandaan. 't Is nog iedere keer zo gegaan. Niks verkeerd begrepen maar misschien verkeert verstaan. Alles heeft me aangegrepen Niemand die iets heeft verzwegen Dus waar komt dit toch vandaan? waar komt dit toch vandaan? Nou wou ik eigenlijk zeggen of..eigenlijk ook niet. Dat, om de grens wat te verleggen, er niet veel aan is gedaan. Aan het verleggen van de grenzen van spontaan verlegenheid zonder....ja..veel te ver te gaan. Ik heb er heel wat aan gedaan. Toch duidelijk horen zeggen en gezegd te hebben verstaan. Kom op joh, het is nog effe Doe niet zo flauw ik zal wel zeggen Als het helemaal is gedaan als alles is gedaan Nou zal ik jou eens zeggen maar...jazeker wel. Ik, en dat wil ik even zeggen, ik snap hem voor geen biet. Als je gedacht had wat te snappen van wat er net nog werd verteld....waarom..snap ik het dan nog niet? Wat ziet jij dat ik niet ziet? Een wonder dat gebeure en nu alhier geschied? Gepassioneerd verbeelding geven Grauw en grijs doet hoop en leven Ik snap dat allemaal niet Ik snap em voor geen biet Nou wou ik je dus nog vragen of....eigenlijk ook niet. over bergen heen waar dalen rijzen Waar de weerzin zich kan verrijken In schoonheid en tot elke prijs Daarheen zal de weg ons leiden Vanuit de chaos en de waanzin Waar de weerzin zich laat blijken In de ogen van ieder mens In ontspanning lucht ik m'n ogen En richt ze verder hier vandaan Maar m'n nek blijft me doen geloven Zonder eerst geen straks te gaan Uitspattende excessen van moralistisch gedachtengoed Voor ons eigen nog wel te begrijpen Aanvaardbare excuses van moralistisch addergebroed Om bij de keel te grijpen Te slaan, en af te snijden Vervreemding van gedachtengoed Gisteren alweer vergeten Wat een idioot morgen weer zal doen Tot aan het einde der tijden Verankerd in ons bloed Zal ik moeten lijden En voelen want, zoals het moet Verankerd in ons bloed Zit masochistisch gedachtengoed VER WEG VAN AUTORITEIT Jezelf bewust van de destructiviteit van deze maatschappij? Drang naar humaniteit? Het opbrengen van begrip Het oogsten van onbegrip Wie, wat nou ik? hoezo, en wie dan ... wij? Hoezo dan; jij, wie nou hij en wie is dat; wij? Maar goed ...... het gaat goed Hier. Nog wel bewust van de destructiviteit van deze maatschappij? Nu iets anders; Afgemaakt door onbegrip, onbegrepen in z'n tijd Halfslachtig eens een praatje mee gemaakt Omslachtig eens benijd En niemand die op hem lijkt Andere dingen denken doen Ver weg van autoriteit Over de wereld en hoe ziet die wereld er dan uit? Is iedereen wel thuis? Vriendelijk nam hij van me aan En ging verder met z'n eigen En iedereen bij dageraad daar Met enorm grote fluiten _zig koud daarbuiten Maar niemand kon het schelen Dansend en met velen Zingend over het leven Kinderen vergeven Mensen moeten leven! Ouderen, nog even! Zijn stem wellicht verheven Handen en wangen beven Zo kon ie zich helemaal geven Nog een pilsje dan of iets sterkers misschien Heb je het al gehoord van Nannet en d'r vriend Van dat huis dat ze zo hebben gekregen Gelukkig voor het leven 't Kwam uit de lucht gevallen 'k Moet dat nog zien vangen. Hij ging maar weer eens erg snel door Had nog wat te doen, ofzo Geen interesse nog iets te zeggen Wat valt er nou te verklaren tussen tevredenen en barbaren Economische gevaren? DOORTASTEND DE GEDACHTEN Vergeten zijn de machten Die ons allemaal omslaan En vergeten de gedachten Waar we allemaal voor gaan Die ons niet zo zeer doet streben Naar genot op eigen naam En die ons niet zo zeer doet streven Naar wat we zelf hebben gedaan Grootheidswaanzin Hebzuchtlust Massamania 'T is een klucht Onheilspellend grote vrachten Egodsten, zelfvoldaan Zullen nimmer wat verzachten Wat ons allen is aangedaan kijk, individualisme is geen zegen het is niet fout en treft geen blaam Het is slechts om het even Wie de deur heeft dichtgedaan Grootheidswaanzin Hebzuchtlust Massamania Oh wees beducht Doortastend de gedachten En de eeuwigheid ontstaat Als we heel even verachten Waar het allemaal om gaat Want het gebeurt niet zomaar even Dat het allemaal volstaat Wat er gebeurt hier in ons leven Niet voor niets dat het zo gaat. Grootheidswaanzin hebzuchtlust Massamania Diepe zucht Wat is vuur en wie stak het aan Waar is het vuur en wie brandt er dan Warm is het vuur als je bloed Dat het leven stromen doet En als het stromen doet Nog iets vergoed Zodat je je tijd niet verdoet Voor het vuur En de gloed Wat is een uur en wie brak het aan Waar is het uur en wie heeft het dan Een uur is slechts vuur met spoed Alsof het sneller moet En als het versnelt Niks meer verteld Aan het eind slechts een muur Looptijd; een uur Funest Voor de lange duur Van het vuur De eerste sector is in je hoofd. Je eigen hoofd dat alleen maar denkt en terughaald uit het geheugen en alvast wat bij de fantasie vandaan plukt. Binnen. Niet buiten. Hoofd. Rijmt op geloofd, gedoofd en uitgesloofd. Wat staat er op je hoofd uitgeloofd, onthoofd. Heeft er ook allemaal wat mee te maken maar te simpel bij elkaar gefilosoofd. Eerste sector, binnen in je hoofd. De tweede sector is natuurlijk ergens anders. Twee is Van mij naar jou. Van jou naar mij, onze tweede sector. van hem naar hem, hun tweede sector. Van ik naar jou en van mij naar jij, op en neer. telkens weer. En als ik zie hoe je kijkt naar mij, alleen voor mij maar ook voor jou, alleen maar wij. wat nou? Dat nou! tweede sector. Dus je ziet het, de stappen lijken klein maar zijn heel groot. Mijn derde sector is bijna als jullie tweede. Waar ik geen invloed op heb maar wel deel van uitmaak. In jouw derde sector ga ik op stap met hem en praat over jou. Zegt iemand duizend woorden tegen een groot publiek, gednspireerd en dus ook getranspireerd, door jou. Jouw derde sector. Beleefd in al z'n facetten. Genieten. Een minuscule maquette. Van een deel van je gedachten. vertaald door andere aspecten ergens anders, zonder jou. Jouw derde sector. Jouw derde sector, en die van mij, maken een veelvoud aan aspecten van genieten. Minuscule maquette van onze gedachten vertaald door anderen, vanuit andere aspecten, waar wij alles van snappen omdat het voortkomt uit ons hoofd. Verhip dit is begrip. De vierde sector. Er zijn acht sectoren voordat de cirkel rond is. IV. Meer dan ooit word de arrogantie van de interesse belangrijker in het maatschappelijke leven. Nu was maatschappelijk leven sinds telefoon, radio, The Pre High Tech Period, altijd al een positievere term voor individueel leven met anderen maar laten we in dit geval onder maatschappelijk leven, de mensen in de ons wel bekende westerse en westers georiënteerde wereld verstaan. Mensen in Australië, De Verenigde Staten, Hong Kong, West Europa en natuurlijk, als je dat niet gedacht had ben je altijd achterlijk geweest, Oost Europa. De grote steden in Zuid America en de rijke oliestaatjes in het Midden Oosten en Japan. Korea en Taiwan. De elite die alles beheersen in de derde wereld al weet ik niet precies waar die zitten aldaar. Misschien alleen maar in een aantal suburbs van de hoofdsteden. Veilig achter de kazernes van het leger dat ze bevoorraden en ver weg van de woonwijken van de oorspronkelijke bewoners. Met midden in de stad waarschijnlijk ergens een city center en business centrum waar je alleen maar naar binnen mag als je er werkt. In ieder geval met kun kont op de bron. Typisch hc. En dat alleen nog maar in de landen waar iets waardevols in de grond zit of uit het steen te halen is. Van de jungle te maken is. In ieder geval zijn ze noch immer vertegenwoordigd in al de landen die ooit eens gekoloniseerd waren. Het leven met dezelfde geschiedenis van oorlogen, volkverhuizingen, en overheersing. Met invloeden van sterrenbeelden, erfelijkheid, geloof, klimaat, educatie, familie, dorp, stad, geld, god, armoede, liefde, mishandeling etcetera. met dezelfde informatie die tot ons komen via dezelfde kanalen zoals radio, televisie, krant, geleid door mensen met dezelfde interesses. Mensen van nu. Ons toch wel bekend, niet dan? De blanke barbaarse maatschappijen van nu die in de geschiedenisboeken alleen maar de elitaire oorlogen tussen zichzelf beschreven. Ze komen allemaal voort uit het grijze Europa van de middeleeuwen toen iedereen gevoed werd met de meest verschrikkelijke angsten, en uit de tijd daarvoor, de pré-kolonisatie. Toen er met de meeste minachting andersdenkenden en anders uitzienden met het eerste gebod hunner god (Gij zult niet doden) in het vaandel, uitgemoord werden. net zo als nu met het tweede gebod in gedachten (Gij zult niet stelen) alles eigenlijk gewoon doorgaat met dat verschil dat we het hele proces van minachting, exploitatie en vernietiging nu wat zachter aan ons eigen verkopen zodat we niet zulke bittere pillen hoeven te slikken. En als de pil iets minder bitter wordt kunnen we met een gerust hart zeggen dat het al wat beter gaat in de wereld. jaja. Ik ben zwaar opgelucht dat de andere acht geboden van deze blanke God mij nu niet te binnen schieten want ik kan me niet indenken dat dit enig goeds zal brengen. En het is er hier niet om te doen de blanke religie en het hele katholicisme op te knopen. Daar hebben ze zelf genoeg talenten voor getoond. Het ging hier over het arrogante gedrag van diegene die eigen interesses nastreven in naam van anderen of zelfs van de gehele massa, dat, uiteindelijk, ondanks eeuwen en eeuwen van bloedvergieten, de wereld verder zal infecteren. Misschien vind je dat het dat al doet maar dan weten we tegelijkertijd dat het dat al heel lang doet. Mijns inziens gaat dit nog wel een tijdje verder. Toen ik hier voor het eerst aan werkte kwam een van de voorgaande zinnen ook voorbij maar toen leefde we nog in de, naar het nu naar uitziet, onmetelijke rust van een koude oorlog. Maar zoals je weet zijn slechtere tijden beter voor de cultuur. Helaas niet voor de cultuur van deze planeet maar wel voor de cultuur die totaal gesubdivisioneerd is wat met vele vormen van cultuur aan de hand is. Vooral de kultuur die voortkomt uit jongeren. Rock & Roll heeft al bewezen dat het traditionele gezin niet de hoeksteen van de samenleving hoeft te zijn. Ook in Brazilië. En als alle jongeren zich nu weerbaar opstellen tegen het uithollen van dat nieuwe idee dan valt het oude des te sneller om. Een vriend van mij zal me eens uitnodigen en stuurt dan mijn kwakkie samen met dat van vele anderen mensen het heelal in onder het mom Fuck the Universe. Als eerste underground missile. Hij was het die zei :" Als ze dan toch komplete chaos willen, die ouwe zakken die nog zo graag op hun verroeste roem willen teren, dan moeten ze dat maar maken. En snel en intens. Alleen daarvan kunnen wij nog wat leren en, en da's nog veel belangrijker, alleen daarna kunnen wij weer aan de slag voor de gehele samenleving. Tot die tijd ben ik gedoemd meegetrokken te worden in de sleur van modern postnucleaire hyperactivisme. Met grandioos neurotische trekjes." Hij komt uit het land waar ze niet een uitkering hebben als je niet werkt, zoals ze dat wel hebben in het land waar ik woon, maar waar de ouwe rotten van het huis en met hun de hele familie nog koppig verder zitten te borduren op het aloude patroon van fascistisch denkend en ondertussen hun werkeloze zoon, kleinzoon of achterneef een spaarcentje toestoppen om die linkse rebels in ieder geval toch maar een zo lastig mogelijke tijd te geven. Zelf zijn ze niet meer toe in staat maar ze willen nog zo graag en zoeken dan andere manieren. Dat is wat ik wou zeggen. Op een lijn met arrogantie tegenover dingen die niet in het straatje van de eigen interesse passen staat de gefixeerde houding ten opzichte van dat wat wel op iemands interessepad ligt. Hoe meer de bevolking mee mag draaien in het geaccepteerde maatschappelijke systeem van het leven, (Priester worden, zendtijd kopen voor stemmenjacht, óók belasting ontduiken, autootje, videootje, corrumperend gedragen met stropdas aan), en hoe meer de bevolking zich ontwikkelt (de voortdenderende techniek maakt het ons onmogelijk te achterhalen hoeveel pollutie er in grond en lucht zit. Ook al zijn er meer en meer mensen die er menen er iets van af te weten, meer en meer mensen zijn in staat een ander te doden, leeg te zuigen of gewoon, al is dat nogal oppervlakkig tegenwoordig, te misbruiken, tegen te werken of in een hokje te plaatsen. Tegelijkertijd worden we bezig gehouden met een revolutie uit eigen belang, live op televisie). des te meer blijkt de arrogantie en fixatie toe te nemen. Ik weet dat dit voor een deel geschiedenis is wat hier staat maar alleen al daarom ook het heden en de toekomst. Een Belg zei eens; "Wij zijn mede door de massa media wereldburgers geworden. Een verantwoordelijkheid die ingezien moet worden zodra er in het dagelijks leven, bijvoorbeeld door toepassing van kennis of geheugen, consequenties aan verbonden gaan worden". As result My first print Edition : one and only Dear G, Doctor, consult of hyper modern technology understanding, computer enemy number ONE, weirdo and brilliant. The story here below is not a declaration of love, unfortunately, but it is my first print and it is for you, my love. I would really like you to say some things but the silll machine still doesn't do what I want. But we got over it the next day we started. It was, in this case, a little bit as the way it is with friends or relatives or family. Everything is allright one single night after everything was as horrible as the imagination could fly. So we compare people often with computers and it is only since now that I see people actually like this a lot. So I care less and less for these poor sickheads who are unable to remember, except the way they can react. And it is even hard for me to smile to them because I think they are louzy fuckheads who are not interested anyway and even if they are they will only confirm this to themselves. All in the name of decent life. I can not argue anymore and I will not argue anymore on such a way and I will keep my thoughts in my own head and I will find myself a way to deal with my problems cause all the other people are dumb anyway and I see I became just like them. I will do something about it and you better take care of yourself. Piss off you pitdog. Your father was a hamster and your mother smelled like ellyberries. The world, dear G, the world is not ours. Never has been that way and never will be. Nevertheless, I owe you... ...euhh.... what is there to get..?... Music? Maestro! Allez, On y va, Bamos, Pame, Gremo, vooruit met de geit. Et merci. De gehele tijdsoverspanning van het begin tot het eind, kan je echt wel door een gehakt molen halen. Net als dat trouwens met Maarten Leeuwen Zeikstem of Wim Bosboom zou moeten gebeuren, maar dat is een ander verhaal. Sterker. Het voordeel van tijdsplitsing brengt nieuwe dimensies in het, zoals het uiteindelijk toch is, dagelijkse leven. Maarten Leeuwen Zeikstem door de gehakt molen brengt alleen maar meer slijm en klef. Kijk, als je toch dat besef van tijd begint te krijgen is het als snel prettig om niet meteen naar de gehele levenstijd te kijken want je zou meteen niet meer weten wat je morgen moest doen. Je ziet je oma niet iedere dag, maar als dat zo zou zijn zou je het meteen niet meer willen. Later wil je misschien leraar worden, of brandweerman of piloot. Of alleen maar vliegen. Misschien dat kids these days alleen maar Michael Jackson, Madonna of Alberto Tomba willen worden, of Paul de Leeuw of alleen maar rijk. Beroemd hoeft niet eens. Maar dat maakt niks uit. Het is altijd zo dat je eerst moet leren wat je wilt en dan gaan proberen te doen zodat je misschien kan zijn, voordat je het werkelijk bent. En als het even kan zou je ook nog wel willen dat je een tijdje terug kan kijken op alles wat er gebeurd is. De eerste klappen op het hakblok zijn hier al geplaatst. De levensduur, de levenstijd is al tot vijf maal toe gesplitst. In verbeelding was dit een fluitje van een cent. Overigens, zo snel maak je een eind aan Maarten Van Leeuwen Zeikstem, Wim Bosboom, Joop van Zijl, Eelco fucking Eelco (Waarom is hij niet naar El Salvador gestuurd?), Frans de Haan, Klaas de Baas, Wilhelmus Hendrikus Kok (Wim Dick Cock) of noem zelf een andere zak op. Welke je maar wenst. Alweer even verder. Het is allang duidelijk dat je na de lagere school een hogere school moet gaan doen. Om daarna een nog hogere of misschien wel de hoogste school te moeten doen voordat je bij de net verbeeldde tweede fase aankomt. Halverwege het eerste trimester van de tweede categorie scholen die er zijn, kijk je al uit naar de vakantie. Een vijfjaren plan lijkt ontstellend bizar en veel te geprogrammeerd, wat je volgend jaar gaat doen, Who cares; eerst die 6 weken vrijaf. Misschien wel een maand op het strand tussen al die andere noord europeesche toeristen in een zuid europees zonparadijs. Met het eigen merk bier en hun eigen koffie, radioprogramma's, videotapes en disco's. Alle mannen achter de vrouwen aan. Alle vrouwen onder de mannen door. Een maand. Het klinkt als een verademing. Een hele maand. Gelukkig groeien de meeste mensen die dit soort dingen lezen uit de dagelijkse sleur die om minstens een maand per jaar om vrijaf smeekt. Smeken om een maand vrij per jaar. Hc, dat klinkt nou net erg lullig. Ze leven wel met de regelmaat maar niet die van de klok. Negen tot vijf, nou, nee. Allereerst zitten er 24 uur in een dag en daarnaast is de geest gedwongen veranderlijk te zijn in deze omgeving van afleiding van nog meer dan 24 uur per dag. Er moet wel wat gebeuren om de dag door te komen maar er valt zat te leren en te zien in het leven. Gelukkig word er ook gefocust. Die dag. Die ene dag, misschien wel twintig keer dit jaar, maar die ene dag, dan gaat het gebeuren. Dan komen al de expressies, al de energie, de combinaties, de solidariteit en de kennis naar buiten. Het leven kan dan wel gaan zoals het gaat maar die dag zal je je altijd heugen. Dat weet je nu al en wil je slechts zo lang als mogelijk herinneren. Praten we over een hele dag, Of misschien wel die ene match of concert dat alles los deed komen. Nee echt, zonder scheisse... Die ene scene die het bloed deed stollen. Een welgemeende omarming die je warmte geeft de rest van je leven. Verlangend naar meer van dit soort openhartige momenten die de hoop stimuleren uit deze verstarde omgeving te komen. Tijd is een intudtief gevoel. Hoe meer verstreken tijd er bekeken word, hoe langer de aaneenschakeling van dia's, gevormd door alle zintuigen en intudtieve impulsen, zal zijn. De bijna tijdloze snapshots die zich opstapelen in het geheugengedeelte van de hersenen kunnen het gegeven versterken dat iedere 10de van een seconde, waarin zich zo weinig goed en kwaad kan bevinden, gewaardeerd en geapprecieerd kan worden, beleeft moet worden in al z'n facetten. Begrepen moet worden met al z'n waarden. En je hebt er duizenden op een dag. Ongeveer precies 864.000. Maar alla, je kan wel eens gaan slapen, dromen... Een graad in de keel, een verklaring vanuit het overeenkomstig gevoel. Wat "To Be" inhoudt hebben we sinds Shakespeare altijd als bekend beschouwd. Maar zelfs dezelfde dingen veranderen met de tijd en alleen al daarom zou het goed zijn, hier, op dit podium, opnieuw te beginnen. Mag ik voorstellen ; De Autonome Republiek. En natuurlijk vergeten we niet wat er vooraf gebeurd is, laat ik dat er nog maar eens bij zeggen. Op dit moment is de Autonome Republiek een paraplu voor alles wat werkelozen en zelfstandigen niet mogen doen. Ik denk hierbij aan autodidactische opleidingen volgen, improvisatieruimte gebruiken tussen financiële af- en onafhankelijkheid en zich organiseren en autonoom opstellen. De doelstelling echter ; Het ondersteunen en creëren van culturele "safe havens", gebeurt niet met de handen over elkaar. Een van de oudste autonome republieken van Nederland staat in Eindhoven. het heet 2B. Een culturele werkplaats, een vrijplaats van verenigde individuelen waar de 6de Kolonne, Grafische Ongehoorzaamheid, Slack-A-Tronix gehuisvest zijn samen met muzikanten, jonge vaklieden, electro wizzards en new-en modern age types. Het biedt ruimte aan mensen met interessante ideeën, deze te ontwikkelen en ten uitvoer te brengen. Evenzo geven ze ruimte aan mensen uit andere delen van de wereld, en ontvangen die met net zo een grote oprechtheid, openhartigheid en vriendelijkheid als dat ze zelf ontvangen worden in vreemde oorden. Tegelijkertijd kunnen mensen uit de omgeving elkaar ontmoeten in een sfeer die niet van te voren bekend en bepaald is. Het zou natuurlijk ook onzin zijn om in deze luxe wereld waarin we leven zo een ruimte die beschikbaar word verkregen, slechts voor zichzelf te gebruiken. Een ieder kan van 2B gebruik maken. Er word een minimale huur gevraagd maar er word wel om een reden gevraagd. Er moet een doel zijn en duidelijk gemaakt worden. Een doel dat verder gaat dan fantasie alleen, of inzet alleen. Allez verder moet het ook in de mogelijkheid van 2B medewerkenden liggen mee te werken aan ideeën. In die zin is een cultureel, sociaal centrum als 2B uniek omdat het zichzelf volledig autonoom in stand houd maar het is natuurlijk ook hetzelfde omdat we in dezelfde wereld leven. Omdat we dezelfde stront tegenkomen. Ook daarom doen wij een beroep op alle sociaal culturele instellingen en op de medewerkers daarvan, om het publiek en elkaar te blijven stimuleren en activeren, om eigen initiatieven te ontplooien en de achtergrond daarvan te doorgronden en om zodoende duidelijk een standpunt in te nemen tegen de lege consumptie- quantiteits kultuur die ook ons land overspoelt en iedereen, zowel jong als oud, zal infecteren als we er met z'n allen aan mee blijven doen. Zelfs de meest koppige ziel word het dan moeilijk gemaakt. Mag ik vanuit dat oogpunt gezien het hele jongerencultuur beleid als af en toe triest voorbeeld geven. Deze centra houden hun publiek toch maar tijdelijk vast, maar waarom zoveel mogelijk van hen met zo min mogelijk bedienen. Daarom dat het me wel eens verschrikkelijk onduidelijk is, wat er gedaan word en vooral, waarom? Om de subsidie op te maken? Om de mensen in hun baan te houden? Omdat het altijd al zo geweest is. Om in te springen in de tijdsgeesten. Wat een achterlijke onzin allemaal. Ik weet ook wel dat een sprankje stimulans overbrengen niet erg makkelijk is zonder uiteindelijk over te komen als een eindeloze zeur. Zeker in grotere organisaties c/q organismen met veel mensen die werken, vrijwilligeren of alleen maar komen consumeren en waar enorm veel stimulans nodig kan zijn lijkt het onmogelijk stimulans konstant over te brengen, of op z'n tijd achterwege te laten. Maar dit laatste gebeurt natuurlijk alleen maar wanneer meneer de stimulator inziet dat z'n omgeving toch al reageert op z'n stimulatie, actief of reactief .... Even een vreemd zijpad .... Vergeet het. Sfeer, bewustzijn, intelligentie (oftewel begrip) en schoonheid bepalen kunst in al z'n vormen, ook wel cultuur genoemd. Waaruit af te lezen valt hoe we ons voelen, wat we vinden en wat we verliezen, of we blij zijn of niet, wat we willen en waar naar toe... Ik zou niet blind willen zeggen ; De jeugd heeft de toekomst, ze hebben meer, da's zeker. Maar ze weten wat we ze leren. In die zin zou je beter kunnen zeggen ; Als je niet jeugdig meer bent heb je geen toekomst meer. AAAAAAAARRRRGHHH ja ... C'est la guerre, mon cher V. Maar goed. De wereld is groot en de klok loopt, zoals je altijd al hebt kunnen zien, langzaam. Toch bescheurd de kalender je om je oren dus stil zitten heeft geen zin. Daar is iedere puber van overtuigd. Slechts hen waarbij de angst overheerst zullen daar al in zo'n vroeg stadium in berusten. Maar ook zij zullen later, mogelijk zelfs iets meer relaxed, tot de konklusie komen dat een eigen en persoonlijke identiteit wel zo lekker is. Net als je moet leren dat het lekker is sex te bedrijven, een wang te strelen, een kut te likken, een glas achterover te gooien, de zon te zien en de maan en sterren en de weg, tegen de heuvel terwijl er niemand is maar waar je wel veel leven hoort ook al is het er heerlijk stil, of gewoon met begrip en respect met iemand op te kunnen trekken of nieuwe dingen te maken, weg te vliegen, in formatie. Zo is het ook lekker van je zelf te weten wat en ook wel een beetje, waarom je doet wat je doet. Net zo als dat wel eens lekker is om niet te weten. De trekjes van het volk om je heen zijn naar alle waarschijnlijkheid ook voor jou gemeengoed geworden. Iedere dag dezelfde ritmes en rituelen overal om je heen kunnen niet zonder invloed blijven. Je kent lemmingen? Die hebben al generaties geleerd zo af en toe van een rots in zee te springen. Het zal ze veel moeite kosten ooit op iets anders te komen en dat nog te leren doen ook. Daarnaast is je drang, die altijd al groeiende was, dat hopelijk nog. Iedere groep die je tegenkomt heeft z'n hiearchie, ieder individu z'n charmes. Alle soorten mensen, groepen, clubs en bewegingen worden beproefd in die eerste jaren van regelmaat, van aanhankelijkheid, van geld en van de klok op, bijvoorbeeld, half acht. Stromen van informatie komen binnen. Iedereen word interessant. Alles kan achter de woorden schuil gaan en je weet niks. Je dacht zeker te weten dat je niks wist toen je besefte hoeveel er nog was om te weten te komen. Mijn God lieve hemel, wat een hoeveelheid. Maar ja..als je het vermogen hebt dan moet je het gebruiken. Alles is eigenlijk ook wel leuk. Een goal, tientallen mogelijkheden dat te bereiken, in honderden talen, met duizenden volkeren, miljoenen kulturen, miljarden mensen, triljoenen ideeën. Hoe heet dat wat komt na triljoen? triljard? biljart? In ieder geval ... zoveel details. Zoveel details. Loop je je eigen wel eens tegen het lijf? Of liggen die anderen zo te zeiken dat je daar niet meer aan toekomt. Zelden is dat zo erg gebeurd als laatst een zwaar gerespecteerd journalist die veel te veel bombarie maakte over zijn ontdekkingstocht naar nieuwe amerikaanse jazz. En dan uiteindelijk concludeerde dat er slechts een groep was die hem wel kon bekoren. Deze amerikaanse band bestaat uit vier amsterdamse gasten en spelen al een tiental jaren in allerlei plaatsen, en waarschijnlijk nog wel het meest in Amsterdam, het nederlandse mekka voor cultuur met een grote K van Klote of een grote C voor cellengebrek. Hersencellengebrek. Die band was bekend alleen niet in het circuit van de desbetreffende journalist. Dat kon hem dus wel bekoren en hij was niet in staat geweest even met die gasten te lullen zodat hij ze hier aankondigt als nieuwe amerikaanse sensatie. Kijk die gast is misschien al vijftig jaar en hij komt z'n eigen nog steeds tegen. Alleen op die leeftijd behoor je je eigen gedegen te masocheren voor zulk een onnozelheid. Ik hoop dat die de schaar in z'n ballen heeft gezet om zich dit nooit meer te vergeten en anders hoop ik dat er iemand anders zo slim geweest is dat te doen. Zelf ben ik zo verdomd pacifistisch dat ik daar niet aan toe kom. En weet je wat daarnaast het ergste is? Na een lange tijd geef je ook heel anders antwoord op allerlei gewone vragen als hoe je dat gewoonlijk gedaan zou hebben. Toen ze mij vroegen wat ik wilde worden was er voor mij niks aan de hand. Ik zei gewoon dat ik niks wil worden maar dat ik wil blijven. Wat ik toen had was me genoeg. Misschien af en toe eens slapen zou fijn zijn. Zo was dat toen. Nou probeer ik een gecompliceerd antwoord te geven over hoe ik hoop dat m'n ontwikkeling niet zal stoppen zodat ik dadelijk door middel van m'n geheugen en kennis en ervaring allerlei mensen wat verder kan helpen. Meer nog dan alleen maar voor mezelf geregeld te hebben dat ik er mee door kan gaan. Omdat ik niet met m'n handen gebonden ben aan enig sociaal of maatschappelijk leven zou ik mensen happy-er kunnen maken alleen al met m'n smile op m'n face en een beetje begrip. Want ik heb het scheisse goed en wil dat tonen, dat mensen er vanzelf wat gelukkiger uit gaan zien. Vooral hen die dat ook met mij kunnen zodat ik m'n bescheidenheid een beetje in ere kan houden om zodoende een aanvulling te worden op de groep lieve en sterke mensen uit de geschiedenis, zonder dat ik daarbij een plakkaat van ster of boss of zoiets opgeplakt wil krijgen want er waren zoveel van dat soort mensen die nooit of te nimmer een geschiedenis boekje zullen halen. En maar goed ook want het zou normaal moeten zijn. Maar ja, weet je. Dat maakt allemaal geen sense. Zo'n verhaal gaat er bij de meeste in en direct weer uit. Dus ik wil gewoon blijven. Overal rondkijkend, op een plaats blijven hangen, beide zijn aan verandering onderhevig. So what's it gonna be boy Blijven gaan? waarvandaan? Waar naar toe? wanneer? En hoe? Godvergeten, zeker weten, niet vergeten, doorgaan. Er is veel gezegd en geschreven. De tijd in de States is een periode met veel tijd. Terwijl Finland absoluut het land is waar ze daar patent op mogen nemen. USA is hectisch maar het lukte toch omdat ik er toch met veel afstand, open minded, in ben gegaan. Aankomend op het vliegveld weet ik alleen maar dat ik naar Seattle wil. Er heerste kompleet geen plan. En bovendien, Wat er hier gebeurt en nu beschreven is is van een andere tijd maar het is dezelfde periode. Uit het veld geslagen... socio shit has to happen. Omdat we dat ooit goed vonden. En omdat het onbegrijpelijk word als het zou blijken dat die babbels niet meer nodig waren. Anyway. Het gaat dus over de periode van juli tot december. De eerste periode daarvan staan in heel wat brieven tussen de regels door geschreven. The shock toestand. Waar weerzin onnadrukkelijk, toch een boventoon voert. Alsof je ruggemerg door je buik heen word vastgegrepen, zo kwam het aan. En nu is er nog steeds dit onvoorstelbare gevoel in m'n buik. De periode daarna kan ik nu niet beschrijven omdat die beschreven is. Het begint geloof ik rond 20 augustus. Ik weet nu waartoe het me gebracht heeft. Te staan met twee benen in het leven waaruit zomaar mensen geplukt worden, waar mensen zomaar geplukt worden door een systeem dat kost wat kost in stand gehouden moet worden door de massa die daarvan profiteert. Met twee benen. Volledig. Volnomyslenkar About time, and why it's gotta be said again From the moment that you mom and your dad Get united That's where it all starts And why it's gotta be said again Well you used to love life, and And the rest of your years Just because you want to be happy And gotta get rid of your fear So/But you start making periods And/Or just a great day The moments became hours As strong as it can be And later the second Can make your backbone freeze Time became like a snapshot A supreme moment to be, you see It doesn't matter what other people say You gotta believe in it yourself anyway But nobody answers And nobody cares So why it's gotta be said again. Jebika, Volnomyslenkar, Ki_me, Ki_me, Gura_. Levenslang een bundeltje voedsel voor de grote verteermolen zijn is natuurlijk de mens eigen. Wij ons allen hebben ons vast al eens van het idee bevrijd dat ontsnappen aan onze eigen persoonlijke vernietiging mogelijk is. Het zou in ieder geval een geweldig wereldwonder zijn. Maar nog voor dat moeder natuur je kaarsje onverbittelijk uitblaast heb je vast je al eens zo week als een slabje gevoeld vanwege de maatschappelijke en oh zo ingewikkelde vertering die er op je plaats vind. Het is maar wat je er van wil maken hc. Kijk zie het als een keuze, een symbolische keuze. Je bent een vis. Een visje in het water. En visjes worden gegeten volgens het principe "de een z'n dood, de ander z'n brood". Nou kan het gebeuren dat je eerst al bekeken wordt. Geselecteerd en beslopen. Gevangen. Nog voor dat je het in de gaten had. Dat je dadelijk een keer tegen, stank voor dank, en tussen de lippen door geduwd word. Vermalen door afgrijselijke tanden. Gepruimd en doorgeslikt worden. Je word opgegeten door een omgeving die aan dat feit volledig meewerkt, als ware het de eendrachtige collaborateurs van een vijandig systeem. Dat betekent de gehele peristaltische beweging als een martelgang van Stalin formaat mee moeten maken en je troosten met dat beetje waardigheid dat nog over is. Door de knieën! Er zijn geen vragen dus er valt niks te bekennen. Om uiteindelijk in het zoutzuur opgelost te worden. De kern van de zaak, het binnenste van het systeem doet z'n werk. Het verteert je kompleet. Maar wat er nog van je over is, wordt geselecteerd, gebruikt en afgedankt. Het scheit je uit. Het dumpt je vies als je bent. Het zorgt ervoor dat het er bij zichzelf netjes uitziet en behandeld je daarna als vervuilingsindicatie volgens normen die gesteld zijn door de coördinatie kamer van datzelfde systeem dat jou veranderde van een vis, een fris visje, tot een hoopje vuil in de goot. Kijk, als het dan toch een keuze is kan je ook zeggen dat visjes zwemmen en nieuwsgierig zijn. Oprecht de wereld ontdekken en er in ieder geval voor zorgen dat, als ze sterven, hoe voorzichtig en slim ze ook zijn, ze daar in ieder geval bewust van zijn zodat ze ervan kunnen genieten. Van dat ultieme moment. De aars binnen dringen. Tegen de stroom in. Een heleboel tegen komen en daar gewoon mee leven, ja zelfs van genieten. Het is niet veel erger dan die andere optie. Om vervolgens na een tijdje in het midden van het proces de boel op z'n kop te zetten, pijn te doen. En met de hele rotzooi mee naar buiten te gaan. De martelkamer ontruimen, het rif laten bulken en de deportatiekanalen saboteren. Het huig laten werken als een paard. De glamour mond van het systeem kompleet verrassen en bevuilen met alles wat je meeneemt om vrij naar buiten te komen. Heb je nog wat te zeggen ook. VI. Kracht als ultieme kracht of als aanvulling op het verstandelijk vermogen? en vice versa? Kracht als toonbeeld van onoverwinnelijkheid of van eindeloze gevechten deze onoverwinnelijkheid te bewijzen. Als hulpmiddel van macho gedrag. Kracht en fantasie? Krachtmuziek. Heavy, veel power, veel zweet. Toevallig het wereldje waar ik m'n hoofd laat rondzweven als ik helemaal happy ben en vrij. En geen reden heb of zoek om te drinken dan... Dan hoor je de harmonieën door het volume heen komen zodat het beeld van gewelddadig geluid ineens verstomt omdat je alleen nog maar fantasioneel samenspel hoort tussen geluiden waarvan je het bestaan niet eens wist en al helemaal niet gedacht had dat het mooi kon zijn of dat er oprechte rustgevende gedachten achter konden zitten. Krachtig. Krachtig zoals sport bij vlagen kan zijn. Als er met gebruik van ontzettend veel spierkracht toch een volledig gebalanceerde uitvoering gegeven kan worden. Zelfs tijdens kracht explosies. Kracht als overredingskracht, ben je dat al niet vaak tegen gekomen. Kracht als vreselijke macht, of als vleselijke macht .... het woord alleen al .... verkracht. De krachten gaan niet alleen over de krachten van de spieren maar ook van de wil en de drang en het doorzettingsvermogen. In ieder geval ... als we het ook over de innerlijke kracht hebben. De kracht die het water op een stuwdam heeft en hoeveel dynamiet er voor nodig is om die dam dermate te beschadigingen zodat die dam niet breekt maar wel als men er herstelwerkzaamheden aan probeert te verrichten, dat zijn geen innerlijke krachten. Dat zijn rekensommen. Het gaat nu over wat men deels karakter noemt, misschien, of fut, maar ik pleur dit nu allemaal bij de term "kracht". Kracht enkel en alleen als ultieme energiebron? Of omgezet in inspiratie? Ik houd die kracht liever voor mezelf. Iedereen heeft er genoeg van gekregen. Praktisch iedereen dan, en dat is meer dan genoeg om niet te vallen over het feit dat ik die stumperts, peren en vogels die daar nog bij komen maar die de lichamelijke kracht ontbreekt zelf ooit eens onafhankelijk te kunnen leven, vergeet te noemen. En dat we later handel in honger zijn gaan drijven heeft ook niks te maken met de kracht die een mens tijdens de versmelting mee krijgt. Met een balletje spelen, dansen, turnen of rennen of muziek maken kan dan een aardige tijdsbesteding zijn, het word pas meer dan dat, op het moment dat er anderen, buitenstaanders, overtuigt worden, terwijl jij je innerlijke krachten niet op andere bot viert maar alleen op je eigen gebruikt. Al jaren loop ik net als alle andere mensen over deze aardkloot die ooit eens immens was. Zonder een directe aanleiding, althans op de manier zoals ik het me herinner was er geen directe aanleiding, was ik me er al vroeg van bewust dat er een reden moet zijn voor wat ik doe en als die er niet is dat ik me daar dan ook geen zorgen over hoefde te maken. Ik zou er dan alleen voor moeten zorgen dat ik er gelukkig mee was en als ik dat niet zou zijn daar niet om gaan treuren maar gewoon niet meer doen. Op een of andere manier kwamen mensen me gedestabiliseerd over. Je herkent het wel aan mensen. Alsof ze dingen bewust uit het oog verliezen om later te konkluderen dat ze zich dat absoluut niet kunnen herinneren. M'n onwetendheid behoedde me destijds gelukkig voor het klakkeloos copiëren van dat gedrag. Nou ja ... toen had ik ook nog niet zoveel stront achter de rug. Dat realiseerde ik me ook wel. Al die mensen die met hun eigen behoeften en interesses zo'n situatie creëren dat ze niet eens meer de mogelijkheid hebben dat kleine beetje geluk dat ze nog over hebben, te uiten. Iedereen weet toch dat wat je geeft weer zult ontvangen. Als je weinig geluk hebt, geef het weg je hebt zo weer wat nieuws. Hou het voor je eigen en het is zo op, wat wou ik nou eigenlijk zeggen. De cirkel van energie Vreemd zijn de momenten waar alles samenvalt maar toch moet er op een aantal puntjes nog bijgeschaafd worden. Het is net alsof je je handen in elkaar doet. En het zit er aan te komen dat het deze keer een vreemde gewaarwording gaat worden. terwijl je de gehele tijd bewust bent van het feit dat, als die handen in elkaar steken ze daar stevig en comfortabel zitten. Op het allerlaatste moment merk je dat je rechter pink net niet ver genoeg naar buiten staat, het botst op de linker pink waardoor beide naar achteren gedrukt worden. Met een tipje energie trekt de rechter pink zich ver genoeg weg om door de druk van de handen geheel naar buiten gedrukt te worden. De handen vallen alsnog in elkaar en zitten daar stevig en comfortabel. Er past precies een balletje in de twee handpalmen met zigzag lijn. het gewicht van een gehele mens kan er op staan. Dus ik kijk af en toe naar m'n handpalmen, en soms van heel dicht bij, met m'n duimen in m'n oren en m'n nagels in het vel op m'n hoofd. En denk, Hé! Van mijn ogen naar m'n handpalm, linea recta en van daar via elleboog en sleutelbeen en hals over kop in m'n oogkassen weer naar m'n handpalm. Hé! Het is energie want het beweegt. Steenkool is geen energie want dat ligt daar maar, maar als het brand en de warmte komt naar je toe, als het licht van die lamp fel in je ogen schijnt, of die prik met die naald die ik geef waarop jij meteen terug slaat, of van die blikken die konden doden... Arbeidsvermogen of energie kan weliswaar van de ene vorm naar de andere overgebracht worden, maar het kan niet worden geschapen of vernietigd. Helmholz in 1847. Alleen levende materie begint met niks en eindigt met niks. Energie beweegt altijd. Dus ik ontvang. Woorden als openheid en oprechtheid en interesse en leren zijn al gevallen en ik ontvang nog steeds. Veel. En dat is maar goed ook. Ik heb energie nodig, niet alleen brandstof. Dus ik gebruik, verbruik energie. In eindeloze toestand : energie op. Ik ontvang omdat ik dat doe. Geen reden maar feit. Ik heb geen zin om vol te zitten met opgeslagen energie. Input = Output. Ik kan toch alleen maar nieuwe energie ontvangen als ik niet helemaal vol ben. Een volle batterij laad je ook niet zomaar op. Dus ik geef m'n energie weg. Houd je die vast dan staat het vast. Geef je hem weg dan gaat het verder. Maar energie beweegt. Altijd. En al dat hypocriete gedrag dat men brood op de plank moet hebben en betaald moet worden. Je moet brood in je maag hebben. Wat dat betreft is kapitalisme geen luxueuze onderdrukking, wat ik altijd gedacht had, maar gewoon een simplistische moderne ziekte. Zijn ze het weer niet met me eens? Laat ze het maar weer uitvechten. Tot in de kleinste details word er gevochten voor iedere cent met de meest verborgen woordjes en accenten. Met de dreiging de komende weken niet zo aardig te zijn of alleen maar de dreiging van de angst daarvan of het gezeik van de vrouw aanhoren want mijn vrouw kent de jouwe etcetera. Vechten levert het recht van de sterkste op, nietwaar? Shit! In een film is iemand al slim en prachtig en held als die droevig stelt dat als er een winnaar er dan ook een verliezer is. Applaus vanuit de zaal. Stelletje hypocriete hufters. Melancholische barbaren. Leeghoofdig West Euro Culturisme. De droeve intentie die je over je eigen uitroep zal je eerder doen verteren dan dat je sterft. Iedereen begrijpt zoiets meteen in een film, veel minder in de wereld om hun heen. Het kan zó allemaal niet stroken met enig waardigheid, eerlijkheid of respect dat ik geleerd heb te hebben voor alles wat gelijkwaardig is aan mij : jij. Ik heb het gevoel dat ik m'n eigen voor zo'n vijf en dertig procent ken en dus weten alle andere mensen nog veel minder van mij. En bij die vijf en dertig procent, die ik nu maar niet zal ontleden, horen al m'n goede en slechte kanten. En veel gemiddelde kanten over alle onderwerpen die ik weet. Lichamelijk weet ik waar ik ben al komt m'n uiterste steeds dichter bij. Dichter bij nul, waarschijnlijk. Toch is het moeilijker te bepalen hoever ik ben. Voorheen zocht ik regelmatig dat uiterste op en ook al was het verder weg, ik zag het helder voor m'n ogen. Nu is het wel zo dat als je dat duidelijk voor ogen ziet er dan ook niet veel anders meer is wat duidelijk voor je ogen staat. Bomen verplaatsen zich, knieën knikken zover dat ze door de andere knie heen gaan, zich verstrengelen met de enkels, het prikkeldraad van het weiland hangt al even wurgend om je nek. Het enigste dat verschilt is dat het in een later stadium wat strakker zit dan in een vroeger stadium. En wat mensen zeggen, ach..laat ze maar zeggen, zolang ik hoor, leef ik. Geestelijk zou ik niet kunnen uitleggen wat ik weet behalve als ik achtentwintig jaar de tijd kreeg in een plee zonder ramen maar met wat te eten en drinken en roken. zelfs dan nog niet. Misschien al die tijd in een kroeg met af en toe eens wat mensen maar met toffe barkeepers. Voorheen denkt men toch eerder terug aan de oorsprong en niet een de onzekere toekomst? In eerste instantie kun je je natuurlijk ook beter afvragen waar die enorme berg details vandaan komen waar je zo verstruikt in bent geraakt. Dat lijkt me veel lochischer als dat je gaat kijken waar al de verbanden en inzichten die je uit al die details kunt halen, naar toe gaan. Weten is zoiets als toevallig eens te weten gekomen en daarna niet meer vergeten. Net als waar ik toen fantasie gebruikte doe ik dat nu nog. Een goede gesteldheid van het lichaam zou totale depressies kunnen voorkomen. Het maakt je sterker in reactie en geestelijk vermogen. Maar de fantasie reikte immer naar daar, waar je niet bij kunt komen. Daar waar liefde en geluk veel meer vooraan staan zodat je ze dus veel vaker tegenkomt. Waar het werken niet door het geloof gestuurd word omdat het geloof geen bevrediging kan geven ten opzichte van de verfijning van de details. Dit dient te gebeuren voordat er voorgesteld kan worden actie te maken. Vóór alles en in eerste plaats komen de werken. Dat betekend oefening, oefening, oefening. Het bijbehorende geloof komt vanzelf wel. Iedere spirituele kracht is in dat opzichte afhankelijk van de mentale en fysieke kracht naast het feit dat het op zich zelf ook energie moet bevatten. Alle elementen van de vooraf beschreven termen als kracht en bewustzijn zijn van enorme invloed op en worden bednvloed door de elementen van de spiritualiteit. Net zo als dat andersom geld bij alle elementen van de spiritualiteit. De drang, de fantasie, het geloof zijn deeltjes. Stoffen waar een fysicus op zouden kunnen studeren. In het geval van stof zijn er verscheidene van elkaar verschillende eigenschappen, die elk onze aandacht verdienen. Als een fysicus daar niets in ziet dan heb ik heel veel verkeert begrepen. Op zich zelf zijn ze onderhevig aan zware druk van buitenaf. Gelijk zoals het deel van het bewustzijn dat herinnering genoemd word onderhevig is aan druk van buitenaf, zoals bijvoorbeeld door de toenemende stroom informatie, tegenwoordig gebracht middels een constante vorm van explosie. Of door het feit dat er geen keuze te maken is welke selectiecriteriums te gebruiken, dat nog eens aangewakkerd door het feit dat je ervan bewust bent dat de helft van de informatie die tot je toekomt onvolledig of geheel vals is. Gelijk zoals het zuiver en sterk leven, wat een element van de kracht is, onderhevig is aan slijtage gezien het feit dat je je daar maar voor 60 procent maximaal voor kunt inzetten. Tenzij je natuurlijk de rest van je leven opzij zet en naar een plaats verhuist waar het water nog wel drinkbaar is en waar de lucht je niet regelmatig doet braken en kokhalzen. En vooral waar je niet doodgegooid word met allerlei zaken die de kracht van het lichaam danig aantasten. Van de kleur, geur, smaak en glansstoffen uit de aardbeienjam tot de met ingewikkelde chemicaliën bespoten verse groente en fruit. Voor mij was het zelfs eens een keuze, een bewuste keuze, om te accepteren dat ik niet op het midden van m'n eigen pad liep maar aan het randje. Zo accepteer ik de giffen die ik in m'n lichaam toelaat als reflectie op het feit dat ik in een smerige wereld leef waar ik konstant op zou kunnen letten het meest natuurlijke binnen te krijgen maar daar óók aan ten onder zou gaan omdat ik daarnaast ook nog eens elke minuut te horen krijg hoe achterlijk, hoe corrupt en smerig we de boel hier aan het laten draaien zijn. Dope en alcohol zijn natuurlijk allen ook erg natuurlijk. Adrenaline, endorfine. Wat we hier in die zin missen is een spirituele achtergrond tijdens het gebruik van deze stoffen. Ook deze stoffen verplaatsen je naar andere delen van de wereld, van de hersenpan, van het gesprek of van de gedachten. De verplaatsing naar een wereld die helemaal niet bestaat maar waar wel alles realistisch en werkelijk is is natuurlijk tastbaar gelijk als geluk voelbaar is. De wereld die helemaal niet bestaat word door zichzelf op deze manier opgeheven. Onze lieve christus hij bestaat nog en we houden van hem omdat we daar nog een plaats vinden waar het leven geen zin maakt maar heeft. Dit geloof in drang naar fantasie werd een element van m'n energie die ik te verbruiken had. De moeite die het me kosten zou... Hefte ik meteen m'n eigen ongeloof deels op. Alsof de aarde driemaal om z'n as was gegaan De ontmoeting vond plaats tijdens een van die weinige tochten door de wildernis van het zelfgecreëerde egocentrum. Bij tijd en wijlen bereik je dat wel eens tijdens het doen en laten in het leven maar soms moet je je er toe zetten eens dieper te spitten in al die informatie die opgeslagen ligt en naar buiten komt al naar gelang het geheugen dat toelaat en dat naar buiten komt volgens een door karakter, drang en hoop gecontroleerd systeem waar ik zelf ook geen vat op kan krijgen. In die zin krijg ik het net zo voorgeschoteld als in een boek of in een film. Hoog tijd om er eens uit te breken en de gaten in m'n hoofd te laten doorwaaien. Om daarna de jacht te hervatten de juiste doppen te vinden Niet dat ik vertrok met het idee geheel en kompleet terug te komen. Men is oud en wijs genoeg om te weten dat de bizarre omstandigheden die de gaten gecreëerd hebben niet verdwijnen met een fleugje opportunisme. we leven in de tijd van informatie verkrachting, van verafgoding van het meest elementaire niks, het idealistische nulpunt, wil je nog over samenleving praten, en niet over ik weet niet hoeveel individuen. Ik vertrok met een verre vriend, Pepe, met wie ik een andere taal spreek omdat hij uit een andere wereld komt dan mij, met raakvlakken, natuurlijk. Hij komt meer uit de vastberaden, directe wereld van het vakmanschap dat dronkenmanschap heet. Vaak ver weg en dan ineens weer heel dicht bij. Terwijl ik praktisch ben afgestudeerd op het dromerige, wazige beeld van de ganja. Z'n trots doet me vaak denken aan dat van z'n buurman. Maar naar gelang ik hem vaker zie en dieper in contact kom leer ik z'n trots en dat van z'n buurman wat beter kennen. Hij is niet verbitterd. "We kunnen ons wel druk maken om onze buren maar zolang zij dat niet over ons doen zullen we er niet veel mee opschieten" "En al helemaal niet al als we ons begeven in een richting ver weg van onze buren" dacht ik nog even snel. "Ik heb geen problemen met m'n buren" zei hij toen ik het er eens een keer achteloos eruit flapte dat ik nog littekens van vooroordelen had tegenover m'n buren. Judas in onder ons, weetje. "Er is altijd wel iets dat ze leuk vinden om over te praten en een fles bier bij opentrekken en zolang dat het geval is sta ik klaar om hun bekrompenheid weer eens voorzichtig te prikkelen of gewoon te lachen met hun grappige gewoontes." "Maar dat is eindeloos" probeerde ik nog. "Alles is eindeloos behalve het einde zelf. Alles is het einde zelfe". Iedere keer probeer ik weer wat er gezegd word op m'n eigen situatie toe te passen maar deze keer word het anders. Geen reflectie maar injectie. Ik kijk naar de koeien in de wei met hun streepjescode op een stuk plastic door hun oor geprikt, door de neus geboord. Van deze afstand, we rijden in een door liefde und benzine aangedreven automobiel op B-weggetjes, ergens in het noorden, lijkt het op hetzelfde systeem wat de C&A en V&D gebruiken om kruimeldieven elektronisch op te sporen. Ik zie vlinders. Erg vluchtig, bang voor het naderend onweer. De vierde keer vandaag. Verder is het zonnig en warm, doch klam. Soms zien we de regenboog van de ene kant, over de gehele hemel, naar de andere kant. Soms eindigt ze op de bomen van het bos. Als er bos is. Het is leeg. En prachtig. En ook dat weten we. Liefde brengt rust in een te gehaaste omgeving. Het bespeelt de trillende hennep circulatie. Het geeft alle bloemen een mooie kleur. En rozen met prikkels bestaan niet. Ook al bestaan ze wel, daar gaat het helemaal niet om. Liefde maakt dit duidelijk. Het is aanhankelijke ontspanning. Het is woede met twee benen op de grond. Contradictief. Eenmaal begonnen in de diepte te ploegen, komt alles naar de oppervlakte. En daar heersen de techno machines. Liefde schijnt ook op haat. Veel is niks. Weinig is te veel. Input versus Output, de hoop, het wachten en het doorgaan. "Hier is ver weg, he?". "Ach" Zei ie. De contradictie neemt vormen aan die buiten proportioneel zijn voor de oude vorm van kennis. Het is heerlijk en eerlijk daar mee om te gaan. Wat meteen weer een nieuwe dimensie vormt. De liefde die ik voel voor 'n vrouw is zo ontspannen en vanzelfsprekend dat het niet vaak voorkomt ze te uiten. Dat weet ik altijd. Het maakt me hongerig en geduldig. Net als alle andere keren. Min of meer. Ze is prachtig. Ze is de eksteroog op m'n teen. Eentje die je altijd voelt. Ik laat haar zitten. Zoals ze wil. Het begrip dat ik krijg van m'n vrienden met wie ik rond hang, onder het mom dat we niet samenwerken maar er met z'n allen voor gaan, met wie je een biertje drink onder het genot van een lekker spliffie, doet me trillen. Van de combinatie van genot en interesse. Wij allen zouden willen dat we de onzin om ons heen niet zien. Maar.. voyeurs als we zijn, kunnen we de ogen niet sluiten. Ik ben blij ze niet te zien. Laat ze hun gang maar gaan. Dat is per slot van rekening wat we allemaal willen en hier, waar ik nu ben en alle gaten in m'n hoofd geopend heb, denk ik constant met liefde aan hen. Ik hang naar de kennis, ouwe lullen, geen krentenbrood. "Ook jij, Pepe. Nu nog wel maar straks vast een keer niet meer" "Mooi" zei hij ijskoud. Ik zie de energie van de gasten met wie ik werk, het spettert er vanaf, bij enkele. Ik generaliseer iets te veel als ik zeg dat ze te gek zijn, en sterk. En ik generaliseer ook te veel als ik zeg dat ze me ziek maken, onverschillig maken en me botweg verbruiken. Op zoek naar de meester van de maatschappij van "de vrienden van de langzame vooruitgang" weet ik heel even niet meer wat te doen. Omhelzen van diegene die gaan, gaan, gaan, en bijna niet meer lijken te stoppen of tegen de schenen schoppen van hen die helemaal niet vooruit te branden zijn. De trip gaat door. Blij ergens anders te zijn. Op sommige plaatsen, en nu ook in het oosten van europa, vooral in Praag, heeft de jeugd een 400 jaar oude traditie min of meer beëindigt en zich en masse gestort op de ganja uit Marocco. Misschien een beetje abrupt. Een kultuur zet je niet zomaar aan de kant en, erger, een nieuwe kultuur past zich niet een, twee, drie aan aan een nieuwe omgeving. Maar alla, take it or leave it. Dan komen er zo van die momenten waar je niet meer kijkt, alleen maar luistert. Interactiveert. Door de spleet van m'n ogen zie ik alleen maar felle lampen. Eerst allemaal wit. Later oranje en groen. En rood. Ik zie het niet maar het klinkt getergd. Pepe is out tonight. Misschien is het maar beter m'n ogen te sluiten en door te gaan. Ik voel het. Didi houd z'n hand op m'n schouder. Who the hell is Didi? Maar in ieder geval, hij doet het. We gaan in 80 magen om de wereld heen. Pepe heeft dorst en drinkt z'n glas leeg. Pjotr, een vriend, is blij. Wij zijn altijd blij hem te zien want dat betekent dat we nog leven. Ik voel het zweet ontstaan. Het word warmer. Broek zit strakker. Als je op een stoel zit met alleen je tenen op de grond. Je instrument geklemd tussen je benen zodat ze beginnen te trillen. Grote vibraties in alle spieren, zweet druppels langs je benen en over je rug, door je wenkbrauwen in je ogen. Je voelt een enorme aanwezigheid. Spannend. Ondertussen heb ik geen idee waar we heen drijven. Dat moet Kilimanjaro zijn. God wat zijn bergen toch ontstellend veel mooier, groter, sterker, dieper dan wat er maar bestaat. Ook dan de lekkerste stuff, jaaaAH! Veel dieper. Uiteraard is de lucht ijl en als je met je blote voeten over het strand van Californië loop brand je je voeten. Net zoals de kou tot in je dijen doortrekt als je daar tot aan je enkel in het water gaat staan. Pepe heeft honger en eet het glas op. Pjotr is blij. Hij is altijd blij ons te zien want dan weet ie dat we nog leven. En hoe. M'n stoel word door iets omhoog getrokken. Door iets of iemand die erg sterk is want het gaat heel langzaam en geleidelijk. Alleen in het begin schommelt het een beetje. Voor me ziet iemand god. Ik zie het. Recht voor me. Groen en oranje en rood. En wit. Iets verteld me dat het ook Jezus had kunnen zijn, of krisna of Baba. Ik geloof het niet want ik zie het niet. Zen? Misschien. "Niet doen, Didi. Nee!! Niet opstaan, het waait al zo hard. Oh mijn God." Hij ziet angst. Stemmen vertellen me het einde van het verhaal. Hoezo het einde. Het einde is als alles over is. Als alles alles is. En dat is het nog niet, toch? "Daar!! Daar is het!" Het is het orakel van Ioannina maar dat is niet wat we zochten. We zoeken Delphi. Een vagina zo groot dat de ark van Noach er zo in kan glippen en het is van zo'n harde steen dat dat voorlopig nog wel zo zal blijven. Waar zoveel over gedroomd is omdat het de verlichting zelfe is. De verademing ieders orgasme, ooit gehad. De grootste moeder van de aarde, de zee en de lucht, waar iedere vereniging beschouwd word als zijnde onder haar vleugels en dus gewaarborgd echt, autenthiek, spannend en ontwarrend. De thuisplaat van alle sexuele handelingen en gedachten. Waar de pitcher steeds op mikt. "Ai. Wie zei dat". We waren er bijna en dan zo ruw. En bot. Als het maar geen americaan is. Die moeten eerst luisteren. We staan met beide benen op de grond, Didi, de schat, en ik. Pepe kan niet meer terug en wij moeten verder. En ik ga graag. Schuimbekkend. Hoop dat ik het haal voor dat we er zijn. Plotseling komt er me een gedachte te boven. De verstoring van daarstraks werkt door, zoals altijd. Het was hier in de buurt dat er veel gejaagd word. In een streek iets meer naar het noorden. Bij de grens. De grens van hier en daar. Op jacht naar sensatieverhalen vonden mensen wolvensporen. In de zomer. Normaal gesproken zijn er weinig wolven in deze regio en dan alleen in de winter zie je af en toe deze dieren of hun sporen. wij op jacht naar wolvensporen, zij op jacht naar hun. Van daar. Van de andere kant, met hun vieze klere, hun vreemde gebral, hun honger en herpes. Met hun niks behalve het idee ons onder de voet te lopen. "Vluchtelingen? Zelfs dat liegen ze nog!" Roept de kommandant en wil ons uiteindelijk niet verder meenemen. Het is een beetje een carnevaleske, folkloristische optocht. Maar het bataljon doet z'n werk redelijk secuur, zeker als je de omstandigheden in ogenschouw neemt. De wolven zorgen voor de rest, op jacht naar aangeschoten wild. Makkelijk jagen natuurlijk, dat weten die wolven ook. We kunnen helemaal niet meer terug. Het is als gedaan. Pepe ligt roerloos op de grond. Er komt iemand uit de zaal die z'n jas over Pepe heen spreid. Ook over z'n gezicht. "Pepe!!!"'schreeuw ik van binnen. "Pepe!!!!!". Wat ..?..Maar???..... Het is bijna stil. Wat als het nu afgelopen is? Waar ga ik heen, wat moet ik doen, waarom? "Pepe? Pepe ga je mee? Didi? Didi!!! Ook niet? Alsof de aarde drie keer om de zon was gegaan in plaats van driemaal om z'n as. Alsof er een dop gevonden was maar die nog niet helemaal past. Alsof de zon de zon niet was en de maan de maan.., de maan? Alsof je omhoog poepen kan of op drie benen kan blijven staan Je hoeft me niet te vertellen wat ik moet doen. Ik ben oud en wijs genoeg om dat zelf te bepalen. En ook toen dat nog niet het geval was kon je je beter richten tot je eigen in plaats van naar mij. En je moet me al helemaal niet vertellen wat ik zoal moet denken. Het lijkt wel alsof de krediet opgebruikt is. Het lijkt er wel eens op alsof je eerst alles toegeworpen krijgt, in ieder geval, als je door de muur heen komt. Alle krediet is volwaardig en oprecht. Maar na ieder slippertje, ieder avontuur, iedere reis, iedere trip, iedere bewuste keuze, of die nu wel of niet door de buitenwereld en/of betrokkenen begrepen en geaccepteerd, na iedere gedachtekronkel die nog niet verklaart is, na iedere veeg om stof te verwijderen, krijg je wat minder. Totdat het punt komt dat mensen om je heen vinden dat ze tereurgesteld worden omdat ze zich nog vaag kunnen herinneren dat het ooit iets beter voorstond met de uitkomst van de vergelijking tussen werkelijkheid en verwachting. Da's nou ballen. Want ondertussen loop ik met het idee rond dat je krediet moet opbouwen met zwoegen en afzien, waarbij je dan ook nog eens echt moet lachen zodat die krediet inderdaad werkelijk opgewekt word. En of je het dan krijgt is een tweede. Terwijl, als je het nu eens ouderwets opneemt dan kan je nog eens gruwelijk op je bek gaan, compleet het spoor bijster raken, geheel machteloos worden en verward raken. Onzeker zijn als de neten en het gevoel van tijd en timing kwijtraken. Blijft er over; een beetje krediet wat je kan helpen op te krabbelen, je gezicht af te vegen zonder meteen weer door de knieën te moeten gaan. Tenzij je rood staat. Failliet verklaart word ... jazeker. "Leven"; zei de dood Dat doe je maar even En meestal is het zwaar, en doet het pijn Vaak hoop je bij mij te zijn Dan trek ik je ontzettend aan Vroeg je me voor een tram te staan Ik gaf je duizend adviezen Waardoor je je leven kon verliezen En toen je uiteindelijk sprong En de woorden hoorde die ik zong Van als je uit gaat Je levenslicht zie ik als mijn doodsplicht Je op te vissen uit het aardse slijk En mee te voeren door mijn dodenrijk Toen vormde je een glimlach om je lippen Die duidelijk lieten glippen Wat ik zocht heb ik gevonden Vrijheid Niet aan het leven gebonden God moge me bijstaan, veronderstel dat ie mocht bestaan. Tuurlijk bestaat ie, God is alles en een enorm driehoekig raakvlak gevuld met alle details en verder wil ik er eigenlijk niks over kwijt. maar ja, daar zit ik hier niet voor dus ... eigenlijk ..... wil ik er ook nog over kwijt dat ik het allemaal maar farce vind. Kijk. Ik kom gewoon uitermate gedreven passiviteit tegen en dat bijna als doel. Wat is er anders dan nog. In Amsterdam zeggen ze : het is nou eenmaal zo. En daarin moge god me zeker wel bijstaan want daar heb ik absoluut geen vertrouwen in. But you made me strong. And you still do. No fear. Hell has never been so near. Inspired by greed and apathy I can dig the gap between moments so precious and the time I'm alone. When you all feel so cold. Can you tell me what do you feel. I just wanne know. I cannot dig some more holes in your soul. Don't you leave me alone. Don't en toen fukte die ineens ... zonder reden. Zegt ie; Dir C:\Bal-kan.con\EXE.IV en toen; bestand bestaat al. herbenoemen of veranderen en toen ik dir B:\WXL\Scheet.con\Balkan\.*. typte deed ie iets op A: lullig hc. De overbluffende trap Groot Groter Grotesk Smal Smaller Smalend Acht Achterlijk Achteloos Kut Kutter Kudde Vet Vetter Varken Veel Alles Nu Zacht Zachter Zocht Hard Harder Horde Rood Roder Rot Bruut Bruter Bruusk Erg Erger Ergens Een kilo Twee kilo Tranquillo Dwingend Dwingender Dwinger Laat Later Nooit Lollig Lolliger Lal Lullig Lulliger Lul Gebrekkig Gebrekkiger Gebraak Lief Liever Lieverd Minimaal Minimaler Minimum Stroop Stroper Strop Lomp Lomper Lomperd Snood Snoder Snot Min Minder Minus Koud Kouder Kut Stiekem Stiekemer Stiekemerd Psychisch Psychischer Psychedelisch Overvol Overvoller Overvaller Overtollig Overtolliger Overtallig Niets beduidend Niets beduidender Niets bedoelend Echt Echter Eng Bang Banger Bangst Zover Zoverder Zovoort Rijk Rijker Ruk Zeik Zeiker Suck Leip Leiper Luck Matig Matiger Mat Parig Pariger Pat Rokade Rokadiger Rat Spetterend Spetterender Sputterend Klote Kolere Kanker Meer Meest Niks Weinig Minder Minsk Statig Statiger Status Quo Waanzin Weerzin Worst Nu niet Nooit niet Mooi niet Slijmerig Slijmeriger Slap Rijm Rijmer Ramp Inzicht Inzichter Insekt Hip Hipper Hype Graaf Graver Graf Logisch Logischer Log Net Netter Netjes Goed Beter Gek Word perfect Word perfecter Word perfect Close Closer Closed I see I see her I ceased Icy Icier Iciest VII. Het is mij eigenlijk ontgaan waarom de egyptenaren en ook de zuid americaanse volken die piramide bouwden, een piramide bouwden met vier hoekpunten. Misschien was dit architectonisch de meest voor de hand liggende of zelfs de enigste mogelijkheid en werd er toen naar volledige invulling gezocht. gelijk Nietzsche zei over het feit dat er eerst gewerkt moest worden voordat het geloof over het uitgewerkte kon bestaan. Het leek me veel logischer een piramide te bouwen met drie hoekpunten daar het leven bepaald word door drie krachten. Alles wat een persoon weet of kan weten, voelt en zou kunnen voelen, denkt en kan bedenken komt voor in de piramide van levensenergie. De basis, het driehoekige vlak is alles. In principe ieder detail. Een enorme basis, compleet voor niemand toegankelijk. Ieder hoekpunt van de piramide stelt een werkelijkheid voor. Een iets waar niemand om heen kan. Een lichaamseigen energie. Het hart ; als onderdeel van de vitale energietoevoer. Symbool van kracht. Symbolisatie van het gehele lichaam met al z'n krachten en klachten. Het hoofd ; dat heel het lichaam, de zintuigen, het geheugen en de fantasie regisseert en registreert. Het is de enige factor die verstandelijk vermogen kan opwekken. Symbool van bewustzijn. Vaak vertaald in kennis en, daarna, in suprematie. Het is even koppig als labiel, even sterk als fragiel. De ziel ; als miezerig woord gebruikt om de fantasie te verwoorden. Maar waar ook de drang, de intudtie, het voorgevoel, de telepathie en het geloof vandaan komen. De top is waar je geboren word, waar er nog niks geen ervaring, kennis of kracht is. Het ultieme moment tussen "niks" en "al best wel veel". Slechts een scheikundig proces dat zich voltrekt waardoor er energie ontstaat om jou te doen laten groeien. Daar waar je de eerste periode van je leven doorbrengt. Voordat je onderaan die ladder gezet word en gehouden word. Daar! onderaan! Doordrenkt van een doffe laag details waar je doorheen gedrukt bent zodat je in ieder geval de wetenschap hebt dat je je niet al te druk hoeft te maken om uit deze lamlendige situatie te komen. Zo hopeloos onderaan als dat je je geplaatst voelde. De top, dat is waar je even was en waar je nog niet veel hebt kunnen genieten. Het symboliseert het absolute balans tussen de fysieke, gewetenlijke en spirituele krachten die werken op het lichaam en zodoende op het leven. Het streven om deze top weer te bereiken tijdens het leven, of tijdens de dood, is in reinste vorm een utopie waar immer naar gestreefd dient te worden. Je moet bewegen in de tetraedis van levens energie, gelijk energie. Zelfs de kleinste molecule van de hardste steen trilt. Specialisatie verheerlijkt versnippering Verdeeldheid creëert macht Macht beheerst specialisten Onderin zaten dus alle details. Ik geloof 506 details is een potje schaak. Wil je goeie stook maken dan moet je toch al de verdampingstemperatuur kennen van de stoffen waarmee je werkt. Je moet daarnaast verstand hebben van het suikergehalte van je grondstoffen. Je moet weten of je zelf wel geduldig of koppig genoeg bent je begonnen project af te maken zodat je later niet weer met een eigenlijke kater zit die echter niet zo opvalt omdat je weet hoe je die jaren lang kan bagatelliseren. Ondertussen moet je wel alle kleine details van het openbare leven bij je houden omdat je vast wel eens de straat op moet om een flesje te scoren waar je je eigen stook in kan doen zodat je het aan iemand kado kan doen. Maar in de tijd wil je dus niet voor je flikker gereden worden. Door een wout beboet worden of door een aaso op je bek geslagen worden omdat je toevallig niet van je pad afwijkte. Dat zou verschrikkelijk zijn voor diegene die je net een pleziertje wilde doen want je had die laatst eens behoorlijk laten zitten toen die eigenlijk wel alle steun kon gebruiken. En dat kun je dan weer niet zo maar een twee drie zeggen dus dan maar wat later de boer op naar wat stuff of een aardigheidje, of, waar hadden we het over. Booze. Al wil je dan ook weer weten dat je met het beste aankomt. Want muk is niet interessant. Nooit geweest trouwens. I'll show ya; "The following verbs indicate the slow, quiet movement of people who do not want to be noticed by others. They suggest a variety of reasons for this secrecy. Prowl around suggests an animal or criminal looking for food or something to steal; I saw some-one prowling around amoung the trees. Skulk about refers to some-one angrily or guiltily waiting out of sight, possibly intending to do something bad; He skulked around outside untill the police was gone. Lurk is use in the similar meaning. He or she slinks off when he or she feels ashamed or frightened. It usualy suggests that the head is low. He slunk away without an apologize, to lick his wounds in silence. People sneak in or out when they are doing something wrong but not seriously criminal; She was caught sneaking into the show without paying. Sidle is to move furtivly, especially if nervous about one's purpose; He sidled up to her and asked her to dance. We steal out in great secrecy; She stole out of the house in the middle of the night. Creep also suggests and indicates a crouching position. The cat crept up on the bird and pounced. Like manslaughters at McDonalds at man women and children. To tiptoe is the most neutral verb. The purpose of tiptoeing may be to avoid disturbing other people. But he just walked out, no-one noticed. And no-one has ever seen again." Het studium der details is eindeloos zolang je het zelf wilt. Binnen de tetra-edis is er een mogelijkheid niveaulijk te groeien. Vrij vertaald noem je dit met je eigen woorden, of met de woorden van de grote Mao, wel eens "een grote stap voorwaarts" maken. Vanuit het oogpunt van de details houd dit op dit moment in, het moment der inzichten bereiken. Het is vanwege de enorme uitgestrektheid van het oppervlakte van de details, nog groter dan de oppervlakte van alle oceanen bij elkaar, haha....wat zeg ik. Ouderwetse zak. Nog veel groter dan het ons bekende uiterste van het heelal. Het is daarom dat het moment der inzichten zich vaak moet voordoen voordat deze enig waarden mee krijgen van de gednteresseerde geest. Het inzicht en de daarmee gepaard gaande handigheid mag dan wel gelden voor de hobby, het beroep of de tijds-verdrijving, Maar dit zal toch niet voldoende zijn in een leven waarin hobby, beroep of tijdsverdrijving een aannemelijke, maar niet alles overheersende invloed is. Daarvoor heerst er nog teveel een sociaal leven. Voordat alle details van deze inzichten plus alle momenten daarvan een constatering van een mechanisme met zich mee brengt zijn er vele dingen en dagen gepasseerd. Mechanismen waar wij absoluut geen invloed op hebben, zelfs niet wij met z'n allen, zijn er natuurlijk genoeg. Het hele mediacircus is er op gebouwd. Het is een mechanisme wat zich zelf in stand houd, zoals de Lodewijk de veertiende, Milosevic en m'n overbuurman de aaso, en z'n gevolg ook doet op onwaarschijnlijk brute en minachtende wijze. Net als zoveel met hen. Flubbah zak kutjes. Het hele klasseverschil drukt zich door in al de mechanismen die geconstateerd kunnen worden of die vanwege hun moderne struktuur niet geconstateerd kunnen worden. De vrijmetselaarsloges met netwerken over heel de wereld zoals P2 in Italië gaat verder dan de maffia, hoor. De maffia is daar maar een schijntje van. En daarover menen wij te weten dat het vreselijk uitgestrekt is. Misschien geloven we Berlusconi wel als die zegt dat er nog maar een paar honderd maffiosie zijn. Wij, in Holland...... Laatst snapte ik het ineens in het engels; Close your eyes. There is nothing that you wanna see The sense "eye" doesn't mean that much anymore. In fact the number of importance of the senses changed radically since the temperature raised two and a half degrees the past 15 years. The ears have the privalige to be the most important sense now. Taste became less erotic and it is used to indicate different materials. The eyes have comparable use as the skin had 15 years ago, They are icy, foggy and vague. We still use them for interhuman contact. Like we shook hands before, thousant times a day. It only reacts on ultimate impuls. Touch is used for locate oneself inside a space. Airwaves impulses the skin which helps the body to relocate itself after every move. All social established possibilities reacted spontaniously on this change because it is done by the humans who undergo this change as well. Radio CNN and other monopolized cablenetworks, lost their importance because the attention the ear gives to information made it impossible to tell the same lies as before. Numberless local stations took over. The hearing sense needed a lot less vital energie from the human being. It seems to be so that looking takes about five time more energie than listening and about 13 times more energie than hearing. It will take centuries to destroy these new possibilities. And here we are now. We'll entertain you. Reaction; Hear Her Fart. Het is, als het allemaal lekker meezit, nog maar zo ongeveer tijdens de pubertijd als het niveaulijk groeien zijn volgende fase bereikt. Koppig en vast beraden worden de eerste conclusies gekrokken. Het constateren dat er, bij ons in huis notabene, één kapitein op het schip was (?). En één stuurman. En de rest was bemanning wat volgens mij ook het geval is bij de stuurman. Maar goed, dat zijn allemaal details; Dat dit slechts eenmaal gezegd werd, dus niet als het behouden van overzicht dat ergens toe moet leiden maar als mechanisme dat iets moet verdedigen, leidde tot mijn conclusie dat ik nooit in een situatie wil komen waarbij ik jonge mensen dezelfde of vergelijkbare onzin moet vertellen om zelf m'n hoofd boven water te houden. Vele van deze conclusies waren een nieuwe uitvinding van het wiel. maar vele waren ook een verrijking van m'n ik. Volgens het gehele principe van observeren en tegenkomen van details, van de momenten van inzicht, van het constateren van mechanismen en, veel belangrijker, door het trekken van conclusies kom je vanzelf bij de noodzaak tot het behoud van het overzicht. Niet weggesleurd worden door venijnige tegenstellingen en vastgehouden worden door vastgeroeste standpunten is noodzakelijk geworden sinds de maatschappij ons, individuen, mee sleurt. Tot en met de details aan toe zou de nieuwe situatie bekeken moeten worden voor een overeenkomstig resultaat. Het draait al in de tetra-edis. C'est la vie. Het behouden van overzichten brengt over een lange periode inzichten in ideologieën. Het lijkt me duidelijk dat over ideologieën heel wat bekend is. Ik heb absoluut geen behoefte daar nu over te gaan lullen. Ideologieën zijn theoretische voorstellingen met algemeen nut. De verkrachting daarvan ging nog dieper dan de ideologie zelf. Het is droevig te moeten konstateren dat al deze eventueel helpbrengende gedachten altijd alleen maar uitgekristalliseerd en uitgeknepen zijn en niet samengevat en gebundeld werden zodat er weer een hoop mensen hun genot uit kunnen filteren. In de drie hoekpunten van de tetra-edis bevinden zich de meest getalenteerde maar tegelijkertijd ook de absoluut meest gespecialiseerde individuen. Die allen door contractuele verplichtingen gebonden zitten binnen een zeer restrikt kader, tegelijkertijd dat andere mensen het als een juk boven hun hoofd moeten beschouwen. Als een mes tussen de ribben. Als een priem door de strot. Het moge duidelijk zijn dat in deze stadiums het materialisme van praktisch geen invloed meer is. Ondanks het feit dat er aartsparasieten in je nek liggen te sucken, de winkels schreeuwen om jou als klant en de vrienden pocherig aankomen met de volgende briljante aankoop, weet je allang beter waar het allemaal naar toe gaat. Het inzien van ideologieën met daarna het gehele proces van het stadium der details, de momenten van inzicht, het constateren van mechanismen, het trekken van conclusies en het behouden van overzichten doet je wederom inzien waar de ideologie voor staat. Een gezamenlijk ecologisch, sociaal en maatschappelijk standpunt dat de mens in staat stelt alle mensen te betrekken bij het maatschappelijk- sociale leven van de dag. Gegeven de omstandigheid, plaats en tijd. Het doet je de limieten tegenkomen en ontstijgen. Het brengt je tot aan de doortasting van utopiën. Maar niet verder. Zoeken naar volwassenheid is dan in feite nix meer dan het zoeken naar de juiste balans tussen de drie krachten die het lichaam, en daarmee het leven, beheersen. Pi_ko Matter Gura_ Kut Jebika Ti Materni Pisda Slade Marihuana Kunda Draad, Dobredošli, Pelikan. Jas em vieze, vieze fing. Cornutti Banghoo, Fishhead. Mama ti je rino, Tata ti je Hyppo. Merde la scheisse. Auf die kakke houen wir nür wann das lachen dreckig ist, Huh, dans qu, dank u dank u. Rotte flip-aars gevloekte. Bevuild nest! Bosnegerteen! Bratje Hudi_eve Usode, Gebroeders van dit duivels lot, Keer terug naar de ondergrond. Uw leven is hier niet zeker en het al helemaal niet waard. Te worden verspild aan medeleven of geregen aan het zwaard. Ti materni, Brez. Brez curroptia, Amigo. Smile. The sun shines. Damn. Fuck. Up shit creek with no peddles. In the balkan of the mind. Gebroeders, loochenstraf de waarheid niet met principes. Zij hebben er al meer dan genoeg. Trek je terug met al je waarden en wacht. Houd vast aan het fijne van fijn zijn. Dan de wereld beschouwen zoals die is, voor jou. Vele gezichten geven een aardig beeld, of een aardig beeld vele gezichten meegeven. Veel beelden van een aardig gezicht. Je zegt het maar. Je bestaan als individu word een walgelijke droom, een compromisvol bestaan, zolang je je niet realiseert dat je nu al bent verloren. Bekende krachten voeren iedereen tot een doodstrijd die zo prettig mogelijk moet verlopen. Als utopie beschreven om immer naar te streven. --- Ik omarm het idee van de dood alsof ik opgesloten leef in z'n schoot. Ik heb geen angst. De bewaarder van m'n toekomst is volledig bij kennis. Het is vreedzaam. Verwarring houd op te bestaan. De snelheid van deze wereld is niet meer. De dood hoeft de waarheid niet meer te misbruiken, noch te pretenderen dat te doen. Met tevredenheid gesteld : Blijdschap is niet meer ontwijkend. M'n overdreven ingehouden angst schreeuwt om vrijheid. De leegte van het leven word beantwoord door de dood. De laatste omhelzing van zij die gaan scheiden. Verleid. Wij vernietigen ons zelf. Ik zie me sterven. FISH TALES Well... Look at your life and imagine you've got something to choose. A symbolic choice...OK! Imagine you're a fish, a small fish in the water. Small fishes will be eaten according to the law of nature. This story is for those who shall die. In life you are searched, cached, tortured and finally you can die a painful death. This all can happen to you without even asking. Before you'll be swallowed by the one's who are surrounding you. They.... The one's which give their full support towards this process. The one's who makes this tyrants party to a success. Mangled, chewed and swallowed, laying, pushed down on the ground, stripped of all you pride, lost all space to live in. On Your Knees! There are no questions being asked, so it's impossible to confess. The tortureroom starts to do it's work. The inner system will slowly devastates you. All the bits that are left of you, are precisely selected, used and, finally dumped and humiliated. The system works..., It'll shit you out somewhere at a place where you won't be able to intrude into the system again. Just like they do with pollution, the indicator will light up, rips you out, according to the norms made in the control room of this same system. It turns you from a little heathy and free fish into nothing more than a little bit of dirt in the sewer. But if there is something like a free choice, you could also imagine that a fish could swim free and curious. You can discover your world sincerely and try to make sure that if you die, you at least will be aware of that ultimacy of that moment, so that it is possible to enjoy a free and glorious life. Sneak into the head of your oppressor. Destroy it's inner system. Resist... , Hurt it and stop it. Blast the control room, the tortureroom and all the deportation facilities. Let the throat scream like a dog. Fill up the mouth of this glamour system with sense and noise and break out free, and break out free, and break out free. At least you've said everything you've got to say. I ambrace the idea of death as I live encased in its womb. I am not afraid. The captor of my future holds complete knowledge It is peaceful Confusion ceases The harshness of the world is no more The dead need not to abuse the truth or pretend Within contentment happiness no longer eludes. Beyond restraint fear yields to freedom. The void of life fulfilled within death. The final embrace of cave Seduced. Longing to succumb We destroy ourselves